Ergens van Schippers&VanGucht begint in een wit hokje op het plein van Theaterfestival Boulevard, waarin de deelnemers aan de VR-ervaring zich verzamelen, dicht tegen elkaar aan. Uiteindelijk komen we bij een installatie van kleine, witte kamers waar 34 stoelen in staan met ieder een eigen VR-bril en koptelefoon.
Eeniedereen, de filmische, beeldende installatie van Schippers&VanGucht, dompelt de toeschouwer onder in een magische, verwarrende ervaring. Is wat ik zie werkelijk of lijkt dat maar zo? En waar moet ik kijken? Het resultaat: genieten van schoonheid én chaos in het hoofd. (meer…)
Hoe kun je theater maken binnen alle anderhalvemeterrestricties, zonder dat je als toeschouwer voortdurend geconfronteerd wordt met die afstand – en dus indirect met de coronapandemie? Bijvoorbeeld door een voorstelling zónder performers te maken. In een reuzenrad. Van achttien meter hoog. (meer…)
We hebben allemaal haast. Waarom eigenlijk? Zonder haast is alles veel leuker. En waarom zou je alles doen zoals alle anderen dat doen? Om precies zoals zij te worden? Eva heeft er genoeg van. Ze moet dit, moet dat, maar waarom? Je hoeft maar uit het raam te kijken om te zien waartoe dat leidt: milieuproblematiek, stress, regeltjes. (meer…)
De leerlingen van groep 3 en 4 van basisschool De Horizon in Prinsenbeek weten best wat van het leven op Groenland. Dat is te danken aan de schoolvoorstelling Radio Walvis van Philharmonie Zuidnederland en Schippers&VanGucht. De kinderen leven mee met het Inuitmeisje Pilu, haar opa en haar nieuwe broertje. (meer…)
Eerst een handvol confetti, anders mogen we niet naar binnen. Met een grote mand loopt acteur Toon Kuijpers door het wachtende publiek, links en rechts handen vullend. In de verte van de enorme loods lonkt een witte kubus die we pas mogen betreden als we voldoende toegerust zijn om ‘de wirwar van het leven’ te vieren. Anneke Grönloh kweelt ondertussen Soerabaja. ‘Grauw is de lucht/en als ik zucht/vormen mijn lippen jouw naam.’ (meer…)
