Moeder van Europa is een uitbundig, majestueus, barok, indrukwekkend feest van veelkleurigheid en meerstemmigheid geworden. Een voorstelling waarin golfbewegingen van taal, muziek en ruisende Venetiaanse gordijnen de dramatische lijn vormen. En passant krijgt de Europese geschiedenis een andere kleur. Zachte krachten worden gepresenteerd met revolutionair elan. (meer…)
De uitdrukking ‘doekje voor het bloeden’ betekent feitelijk een schamele troost, een symbolisch hulp die niet veel om het lijf heeft. Het is de titel van de tragikomische voorstelling die Het NUT (Nieuw Utrechts Toneel) en George Tobal Producties samen maken over het nut van jeugdzorg, woonbegeleiding, hulpverlening aan verslaafden en thuislozen. (meer…)
Barack en Michelle Obama zijn misschien wel het meest tot de verbeelding sprekende en het succesvolste echtpaar van de afgelopen jaren. Hij was spraakmakend als de eerste zwarte president van het zogenoemde machtigste land van de wereld, iets dat zowat niemand in de zwarte en witte wereld nog voor mogelijk had gehouden. (meer…)
Ineens kleuren de bomen bloedrood, onheilspellende muziek klinkt, de maan staat laag aan de hemel, wolken drijven tussen de bladeren. Een mysterieus figuur dwaalt in de verte: Grace, de gringohunter, ze is op zoek naar wraak en heeft een ‘offer you can’t refuse’. Maar daar zijn we op dat moment nog lang niet. (meer…)
De ‘vloek’ van anderhalve meter afstand, de neoliberale non-stop economie, het door subsidieverstrekkers opgelegd diversiteitsbeleid: schrijver Vera Morina en regisseur Daria Bukvić zetten in hun hertaling van Shakespeares Midzomernachtsdroom weliswaar vol in op de lach, maar kraken ondertussen harde noten (meer…)
‘Hoe alles gaat en eindigt, dat zie ik.’ Deze verwijzing naar Wagner krijgt een even grimmige als humorvolle lading in Het zwarte raam van Orkater, in regie van Leopold Witte. Een dystopische voorstelling over klimaatverandering, waarin een man zijn partner probeert af te schermen van wat er buiten gaande is. Maar hoe lang kun je de realiteit verborgen houden? (meer…)
‘Verlaat de kamer die je kent, dwaal door vreemde straten’, zingt de in wit en zilver gehulde zanger. De makers van Vadertje & Moedertje gooien de kont tegen de krib, ze stellen alles wat ‘normaal’ is ter discussie: waarom is je moeder een vrouw en geen man? (meer…)
Wat is nou leuker dan gevraagd worden te liegen tegen een volwassene? Al helemaal als die volwassene een nare bazin blijkt die alleen maar denkt aan ijsjes en geld en daarom vooral geen kinderen in de zaal wil voor de goochelshow van Monsieur Fantastique Liegenie. En dus liegen de kinderen er in de foyer fanatiek op los. ‘Nee hoor, ik ben geen kind. Ik ben al eenentwintig!’ Of vijftig. Of honderd. De kinderen weten dat ze liegen, maar willen ook die zaal in. Deze scène buiten de zaal omvat al de kern van De jokkebrokker waarin voortdurend met de waarheid gegoocheld wordt. (meer…)
