Het is onvoorstelbaar: alleen sterven, dagen of zelfs wekenlang dood in huis liggen, niemand die jou kent, jij die niemand kent, een levenseinde zonder nabestaanden. Met als onverbiddelijk gevolg dat de uitvaart óók eenzaam is. (meer…)
Men heeft zich nog maar net genesteld op de theaterstoelen van Corrosia in Almere, wanneer Vrouwkje Tuinman zonder pardon begint te vertellen over cryonisme: over honderd jaar wakker worden en leven in een tijd waarin er een remedie voor kanker is. (meer…)
Alles begint in het donker: stemmen, muziek, het stille klotsen van de zee. Er klinkt een aarzelende dialoog van twee stemmen over of de een ziet wat de ander ziet. Is het een boei, een hoofd, een drenkeling? Waar? ‘Op twaalf uur.’ Dat betekent: recht voor de boeg van het schip, in de vaarrichting. (meer…)
