Hoe geldig kan een toneelstuk van bijna honderd jaar geleden nog zijn over een landline-gesprek van een verlaten vrouw in de eeuw van data-overload, beeldschermverslaving en postfeminisme? Nota bene een monoloog voor een vrouw geschreven door een man: in zekere Angelsaksische kringen zou dit per definitie verdacht zijn, zo niet taboe. (meer…)
Het mag geen verwondering wekken dat in deze tijden – waar het verlangen naar totalitaire regimes overal zijn kop opsteekt en waar de komende grote verkiezingsgolf tot ernstige bezorgdheid leidt – er een aantal producties te zien zijn rondom Jarry’s Ubu, en Shakespeare’s Macbeth. (meer…)
Vivaldi met een vette beat en een zwart leren topje met roze pofmouwtjes: Theater Mooi Weer geeft in De Mensenhater een moderne twist aan barok, waarbij ook de genders van de personages worden gehusseld. De opsmuk en glamour van Versailles worden vertaald naar een knalroze, biseksueel glitterfestijn op feilloos rijm en twaalflettergrepige verzen. (meer…)
In het Rotterdamse theater-eetcafé Mooi Weer & Zo is het druk. Een pianist pingelt er lustig op los, de sfeer is geanimeerd. Ik ben laat maar niet te laat. Er blijkt nog genoeg tijd om voor aanvang van de voorstelling een amuse en de eerste twee gangen van het dagmenu Mythos met Euripides (paddenstoelenbouillon en een cupcake met aubergine, tomaat, knoflook en meer smakelijks) te nuttigen. (meer…)
