Het is een prachtig openingsbeeld in al zijn desolaatheid. Op het balkon van de moderne loft met industriële uitstraling voert ze een telefoongesprek. Klein lijkt ze, in al die grootstedelijkheid om haar heen, onder het gebouw raast, luid en onverschillig, het verkeer van de A10. (meer…)
Geen beeldschermen, geen design-keuken, geen rondrijdende camera, geen speelvloer vol kabelspaghetti. Gewoon een prachtige tekst, twee geweldige acteurs, een uitgebeende scène met een zitbank, een kapstok, en een bijzettafeltje met de drank waaraan de man uit het stuk te gronde gaat. (meer…)
Op 17 september wordt de Prosceniumprijs uitgereikt aan De Nieuwe Toneelbibliotheek, tijdens het Gala van het Nederlands Theater. Sinds de oprichting 14 jaar geleden zijn er ruim 750 toneelteksten uitgegeven, gemiddeld meer dan één boekje per week. Ditte Pelgrom: ‘We hebben steeds alles volledig voor het veld gedaan.’ (meer…)
Neem drie vrienden en installeer ze bij elkaar aan de ontbijttafel. In SeksKlimaat delen Maria Goos (tevens regie), Michiel de Jong en Sieger Sloot lief en leed: van gin-tonics tot de klimaatcrisis en van oververmoeidheid tot (verstoorde) sekslevens. Een voorstelling vol sterke oneliners, maar bij vlagen voorspelbaar qua thematiek. (meer…)
‘Het is overal wel wat. Het is helemaal niet erg.’ Soms moest de kleine Loes Luca het wel vijftien keer achter elkaar zeggen om de boze geesten te verjagen. In Uit het hoofd leert de ‘grande dame van de komedie’ dat ze niet altijd mensen aan het lachen hoeft te maken, maar er gewoon mag zijn. (meer…)
Tijdens Stoffige stukken stonden zes toneelteksten centraal die al minstens 25 jaar niet meer te zien zijn geweest. Drie avonden op rij werden er twee stukken gelezen en besproken. Het leverde een vat aan fijne toneelanekdotes op, maar antwoorden op de vraag wat de stukken in deze tijd betekenen, bleven aan de oppervlakte. (meer…)
‘Ik ken weinig mensen waarbij de afwezigheid van elkaar zo’n grote invloed heeft gehad op beider levens.’ Deze even nuchtere als pijnlijke constatering wordt bijna achteloos uitgesproken door Pointer, een van de twee personages in Letters zijn mijn vrienden, de nieuwe toneeltekst van Maria Goos. (meer…)
Het hoofd koket scheef, een denkbeeldige sigaret tussen wijs- en middelvinger, de knieën tegen elkaar gedrukt – en Marcel Musters ìs zijn moeder Thea. In plat Tilburgs voorziet ze de wereld van even warm als nuchter commentaar. Tegenover hem aan tafel zit Maria Goos, die haar moeder Rietje neerzet. In werkelijkheid zijn beide moeders dood. Met Smoeder – 15 jaar later gedenken Musters en Goos hen en onderzoeken ze wat voor impact die moeders hebben gehad op hun eigen leven. (meer…)
Het is alweer ruim twee jaar geleden dat Eric de Vroedt aankondigde dat Het Nationale Theater (toen nog Toneel) een aantal vooraanstaande Nederlandse toneelschrijvers zou vragen om een stuk te schrijven over de staat van het land onder de noemer ‘De Stukken des Vaderlands’. (meer…)
