Louise Korthals is vastgedraaid op een rotonde: geen idee welke afslag ze moet nemen en of er überhaupt een afslag is. Met haar 41 jaar heeft ze de eerste helft van haar leven zo ongeveer gespeeld, maar ze had zich dit punt van de wedstrijd toch iets anders voorgesteld. Geregeld heeft ze het gevoel dat ze ‘op het verkeerde veld’ staat: ‘Waar is iedereen?’ (meer…)
‘Vandaag is het zo ver, vandaag gaan we door Het Gat!’ Weinig volwassenen zullen het meteen snappen, maar vrijwel iedere zesjarige weet het meteen: dat betekent zwemles! Duiken, onder water zwemmen, je door een gat in een hangend doek wurmen en daarna pas weer bovenkomen. (meer…)
Ze is bang, Malou, een jonge vrouw die lijdt aan slapeloosheid en aan angstdromen waarin ze de stem van haar overleden Indische grootmoeder hoort; die stem klinkt met hoge, bijna gillende uithalen. Malou is de min of meer autobiografische hoofdpersoon in het boek Zachtop lachen van Malou Holshuijsen (1987); zij is behalve auteur columnist en presentator. Esther Scheldwacht, acteur bij Het Nationale Theater, bewerkte het verhaal tot een stijlvolle, persoonlijke toneelvoorstelling, die ze zelf regisseerde. (meer…)
‘Ik ben geen goochelaar’, zegt de innemende man op het podium stellig. ‘Ik maak illusies – momenten van betekenis.’ Het is een beetje alsof hij ook zichzelf daarvan moet overtuigen, en dat is niet de eerste keer. Met al zijn bravoure zet hij, de charmante illusionist, zijn publiek regelmatig op het verkeerde been, maar vaak genoeg ook lijkt hij zichzelf even te bedotten. (meer…)
Als Thijs van de Meeberg voor de televisie zit en kennisneemt van alle ellende op de wereld, komt hij op het beste slechtste idee ooit: hij gaat zijn verjaardag vieren. Hij ziet het al voor zich: iedereen vredig samen, de ultieme verbroedering. En dan maar hopen dat alles gewoon precies gaat zoals Van de Meeberg het wil. Dan komt de vrede geen moment in gevaar. (meer…)
Een tot slaaf gemaakte op een Surinaamse plantage is bekneld geraakt in de suikerpers. Zijn arm is verbrijzeld, bloed mengt zich met suiker. Op de plantage breekt paniek uit, terwijl de eigenaar van de plantage nuchter en wat bozig vaststelt: ‘De suiker is verpest.’ Welkom in het Suriname van de 18e eeuw. (meer…)
‘Ik ben volmaakt doorwaadbaar’, zegt hij. In een spectaculair mooi decor van simpele, in hoogte variërende latjes toont Alwin Pulinckx alle mogelijke facetten van iemand die is bevangen door wanen. ‘Ik voel wat om mij heen gevoeld wordt (…), ik ben een rondzingende gevoelsinstallatie.’ (meer…)
‘Is al dat gezoek naar identiteit ongenoegen?’, vraagt Nynke Heeg zich hardop af op een enorm rijstbed dat twee poten mist. In Senang van TG Goed Gezelschap gaat Heeg met Klemens Patijn op zoek naar wat het betekent om derde generatie Indische Nederlander te zijn. (meer…)
Ze zouden figuranten in een film of serie kunnen zijn. De oude man in het ziekenhuisbed, de vriendelijke verpleegster die even binnenloopt voor een controle. We zien ze vaak genoeg, maar zelden als personen met … Lees verder
De bewerking voor kinderen van Ionesco’s absurdistische stuk De Rhinoceros begint als een circusachtige revue in zuurstokkleurige kostuums. De voorstelling eindigt als een politiek pamflet tegen oprukkende grijze hemden met neushoornkoppen. Een gewaarschuwd kind telt … Lees verder
