Al aan het begin van de voorstelling Anatomy of a Suicide bekruipt je een claustrofobisch gevoel. Het wordt donkerzwart in de zaal en een aanzwellende grondtoon dreunt indringend je oren in. Het intergenerationele trauma van drie vrouwen dat zich daarna op het toneel voltrekt lijkt een onontkoombaar noodlot. Maar de levendige enscenering van regisseur Erasmus Mackenna laat ook lichtpuntjes zien. (meer…)
Met ingang van 2025 vangt een nieuw Kunstenplan aan en dat betekent dat er veel verandert in het Nederlands theaterveld. Theaterkrant blikt vooruit op het komende theaterjaar: wat zijn opvallende verschuivingen en op welke bijzondere voorstellingen kunnen we ons in 2025 verheugen? (meer…)
Onheilspellende muziek lokt het binnendruppelende publiek in de stoelen van Frascati in Amsterdam. De tonen vibreren en zijn voelbaar. Geesten geven immers rillingen en een spookverhaal is de grote belofte van Hauntology van collectief LENZ. De zaallichten dimmen en een nachtlampje flikkert aan. (meer…)
Een drone metal murder ballad, noemen de makers van het collectief LENZ (Marit Hooijschuur, Erasmus Mackenna en Roel Pronk) hun voorstelling Katie Cruel zelf. De verhalende traditie van angelsaksische moordballades, waarin gruwelijke geweldsmisdrijven werden beschreven, is de inspiratiebron voor een drieluik dat begon met het prachtige Sheath and knife. (meer…)
De taal is kaal en koud. Kaal als het landschap rondom het dorp met één straat; koud als de regen, de mist die overal in kruipt. Op de lege scène staat een vrouw van weinig woorden, maar met wat ze zegt, transformeert het toneel voor je geestesoog in een desolate Schotse vlakte, een omgeving van wanhoop en woede, het decor van Sheath and Knife. (meer…)
De wereld is een zinkend schip. De komende tweehonderd jaar gaan er niet leuker op worden. De mens gaat verdwijnen in z’n huidige vorm, we zijn aan het afbreken, we zijn over onze top. Hoe gaan we dat afbreken vormgeven? Zouden we radicale vormen van empathie en verbinding, kunnen ontwikkelen met het einde in zicht? (meer…)
