In de nieuwe voorstelling Ik ben hier niet om vrienden te maken zegt L’Amour Toujours eigenlijk het tegenovergestelde: we zijn juist wél op aarde om vrienden te maken. Het levert een aangenaam maar weinig verrassende verzameling sketches op. (meer…)
De tenten op het festivalplein aan de voet van de St Jan in ’s Hertogenbosch hebben voor deze editie van Theaterfestival Boulevard (7 t/m 17 augustus) een kleur als naam gekregen. Tent Geel is de eerste vijf dagen gereserveerd voor gezelschap L’ Amour Toujours. (meer…)
In de lichtvoetige collagevoorstelling Ik vind het nu al kut dat het voorbij is onderzoeken Lilou Dekker en Leon Brill – twee spelers uit de ‘Generatie Droomshow’ – hun hang naar nostalgie, in een theatrale ‘ruimtetijdreis’ vol herkenning, spoilers en comfortabele herhaling. Vertrekpunt: ‘Waarom missen we Henny Huisman?’ (meer…)
In volle ernst een openingsmonoloog voordragen, die na drie zinnen eigenlijk een songtekst van André Hazes jr. blijkt te zijn. Zo beginnen Leon Brill en Lilou Dekker Samenkomst in positieve sfeer. ‘Leef, alsof het je laatste dag is. Leef, alsof de morgen niet bestaat.’ Het zet de toon voor een luchtig filosofische voorstelling waarin feest wordt beschouwd voor wat het is: leeg en oppervlakkig, maar daarom juist zo lekker. (meer…)
Het Amsterdamse Bostheater telt meer dan alleen het grote theaterpodium, ofwel de Grote Zaal. Erachter ligt de zogenoemde Kleine Zaal, een amfitheater met aflopende trappen. In de zomer van 2013 zag ik daar Sander Plukaard en Yara Alink in een schitterende versie van Who’s Afraid of Virginia Woolf? Vanaf dat moment leek het geheimzinnige, duistere bos rondom het grote podium ontdekt voor kleinschalige voorstellingen. (meer…)
Tien pas afgestudeerde jonge acteurs van Stichting Moskou zetten enthousiast hun schouders onder Drie zusters, een toneelstuk op drie achtereenvolgende locaties. Op de derde plek komen de losse eindjes samen en kunnen ze pas echt laten zien wat ze in hun mars hebben. (meer…)
