Ze denkt aan dat ze iemand is met favoriete boeken, iemand met uitstelgedrag, iemand. Ze stond op het punt de beste versie van zichzelf te worden. En toen werden ze opgehaald, gedeporteerd naar een strafkamp in Siberië. Nu is ze steeds minder iemand, nu beseft ze dat ze dood zal gaan. En hij blijft ondertussen nieuwe acts bedenken: ‘Het leven kan nog steeds geweldig zijn.’ (meer…)
Nadat we in Fremdkörper (2021) aan een bed zaten en daarmee getuige waren van een slaapceremonie, zijn we het in de theatrale seance Echo’s Chamber zelf die het slaapritueel ondergaan. Te midden van vijf poortwachters, nemen we plaats onder een tentdoek en laten we de duisternis toe. (meer…)
Een vrouw, rug naar de zaal. Ze staart in de verte. Leegte om haar heen. Donkerslag. Een nieuw beeld: nu zit ze op de grond, ongedurig wiebelend. Ze wacht. Donkerslag. Ze wacht. Tijd verstrijkt. Donkerslag. Ze wacht. Uren, dagen, jaren, wacht ze. Of misschien maar een minuut. (meer…)
Vreemd ogen de lichamen zeker, zoals ze daar rustig liggen te slapen op veldbedjes, tijdens de performance Fremdkörper van het duo Boogaerdt/VanderSchoot. Witte mannen, dik ingepakt. Hun gesloten ogen zijn soms bedekt met schelpen, soms met een VR-bril. Naast hun ademende borstkast liggen briefjes, reisdocumenten, schoeisel, foto’s – souvenirs van vele voetstappen uit een archaïsche wereld. (meer…)
In haar eerste voorstelling bij Theater Rotterdam laat Davy Pieters het voortdurende geweld dat we via beeldschermen tot ons nemen langzaam bezit nemen van haar hoofdpersonages. Zo legt ze een sterke link tussen de angst … Lees verder
