De sculptuur van was stelt een jonge vrouw voor, een meisje eerder. Ze staat in een voetbed van zand, omsloten door drie witte wanden. De spotlights boven haar hoofd strijken telkens een andere kleursterkte over haar heen. Prachtig. (meer…)
‘De slang van het wantrouwen had wortel geschoten in haar hart.’ In de literatuurlessen op de middelbare school gold dit als voorbeeld van de stijlfout die retorica genoemd werd: een slang die wortel schiet, roept niet bepaald een poëtisch beeld op. Zowel de toelichting bij de voorstelling in het programma voor de solochoreografie van Keren Rosenberg als de teksten op haar website laveren gevaarlijk dicht in de buurt van vergelijkbare retorische klippen. Het belooft niet veel goeds voor wie zich inleest op de voorstelling. (meer…)
We kennen een geweldige traditie van dansfilms en tijdens de lockdowns bleek maar weer hoe film isolatie, angst en crisisgevoel door de dreiging van een gevaarlijke ziekte goed wist te vangen. Maar complicerende factoren waren er ook. Waar de zalen weer even open konden, maakten stille voorstellingen de meeste indruk. En wat belooft het nieuwe Kunstenplan? (meer…)
Op 29 september, de avond dat er plotseling opnieuw nog maar dertig mensen de theaterzaal in mochten, danste Keren Rosenberg in Theater Bellevue Not On This Earth / The Void of Longing. Na het applaus voor de makers vroeg een heer in het publiek of we ook wilden klappen voor het theaterpersoneel. En dat gebeurde. Een warmhartige afsluiting voor een zinderende avond die alle 30 aanwezigen naar binnen zoog. (meer…)
Met een prachtige performance vanuit haar badkamer opende Ania Nowak gisteravond het tweedaagse online ‘festival’ BODY (UN)MUTE. Bogomir Doringer, de nieuwe associate artist van ICK Amsterdam, stelde een programma samen met lezingen, interviews, workshops en performances. (meer…)
Bij Dansmakers in Amsterdam maakten Keren Rosenberg en Charlie Prince een duet over het conflict als condition humaine; verhit, niet te stoppen en pijnlijk. Het ging afgelopen woensdag tijdens de opening van de Amsterdamse editie van het Moving Futures Festival in première, ingebed tussen een dansguerilla openingsact en Judith Clijsters’ ontwapenende Bored to Death. (meer…)
Moving Futures presenteert werk van nieuwe dwarse dansmakers. In dit vijfde jaar worden er in elf steden programma’s verzorgd, die per stad verschillen. In Den Haag was op de eerste dag werk te zien van Judith Clijsters, Lois Alexander en Rosenberg, Sacharias & Cavalazzi. De stukken verschillen sterk, maar hebben ook een rode draad: een kritische houding ten opzichte van het leven van nu en de behoefte uit opgelegde kaders te breken. Die zijn letterlijk als geometrische vormen op het podium te zien. (meer…)
In Gender Fuck[er] onderzoekt het jonge makersduo Keren Rosenberg en Graham Adey het begrip lichaam en identiteit. In een reeks theatrale choreografische sketches bevragen zij de heteronorm. Niet dat de voorstelling nieuwe perspectieven biedt, Rosenberg … Lees verder
