Zes verhuisdozen staan opgestapeld in een hoek. Drie dansers komen voorzichtig kijken wat erin zit. Feest! Het blijken ballonnen te zijn, nog niet opgeblazen. Balballoona van NeverLike neemt ze uitgebreid onder de loep: het materiaal, de kleuren, de manier waarop ze bewegen, wat ze kunnen symboliseren. (meer…)
In Amsterdam worden de voorzieningen voor freelance makers die research willen doen almaar schaarser. Sinds onder meer Veem House for Performance de deuren moest sluiten, kampt het dans, mime- en performanceveld met aanzienlijke hiaten. Eva Villanueva geeft leiding aan Bau, plek voor onderzoek die in 2024 het tienjarig bestaan vierde. Ze werkte het afgelopen jaar aan grote plannen. (meer…)
De in Israël geboren choreograaf Keren Levi vindt de culturele boycot van Israël moreel noodzakelijk, maar ook makkelijk. ‘De boycot eist verantwoording in het buitenland, maar zwijgt grotendeels over de structuren in eigen land.’ (meer…)
It’s My Party and I’ll Die If I Want To roept vragen op zoals: wat is een danser? En wat maakt een performance interessant voor een publiek? Bevredigende antwoorden levert deze one-man rave niet op. (meer…)
Winternights in Maastricht en Come Together in Amsterdam zijn twee verschillende platforms, die de zoektocht naar alternatieve vormen van presentatie en programmatie van theater en performance gemeen hebben.
(meer…)
Hoe overleeft een onafhankelijke choreograaf in Nederland en wat is daarbij de rol van ondersteunende instellingen en coproducenten? Hoe kun je voorwaarden creëren die een werkelijk artistiek proces toelaten? TM spreekt choreograaf Keren Levi over vijfentwintig jaar werk en het niet aflatende gevecht om dat beetje ruimte dat er in Nederland is om minder voor de hand liggende dans te maken, goed te benutten.
We kennen een geweldige traditie van dansfilms en tijdens de lockdowns bleek maar weer hoe film isolatie, angst en crisisgevoel door de dreiging van een gevaarlijke ziekte goed wist te vangen. Maar complicerende factoren waren er ook. Waar de zalen weer even open konden, maakten stille voorstellingen de meeste indruk. En wat belooft het nieuwe Kunstenplan? (meer…)
Als het doek opgaat, hangt de enige speler in de voorstelling hoog in een paaldans-paal. Ze haalt een herinnering op van toen ze een klein meisje was. ‘Hij vertelde mij dat ik een kutje heb.’ Met haar dictie plaatst ze de term nadrukkelijk tussen aanhalingstekens: ‘Een. Kutje.’ (meer…)
‘Investeer in een prikkelend, inspirerend dansveld, zoals dat ook in andere sectoren mogelijk is gemaakt.’ Deze oproep deden de bestuurders van dansmakers Dunja Jocić, Keren Levi en Andrea Božić in een gezamenlijke brief aan de Amsterdamse gemeenteraad en cultuurwethouder. In vergelijking met andere genres, kwam de dans er bij de laatste subsidieverdeling volgens hen slechter vanaf. (meer…)
