De bedompte woonkamer ligt vol met lege verpakkingen van Brinta en Ovomaltine. Het ruikt er naar sigarettenrook, frituurvet en urine, en het dak lekt. Hier wonen moeder Mag Folan en haar dochter Maureen. Opgesloten in een Iers dorpje, waaruit ontsnappen nauwelijks mogelijk is. (meer…)
Het mag geen verwondering wekken dat in deze tijden – waar het verlangen naar totalitaire regimes overal zijn kop opsteekt en waar de komende grote verkiezingsgolf tot ernstige bezorgdheid leidt – er een aantal producties te zien zijn rondom Jarry’s Ubu, en Shakespeare’s Macbeth. (meer…)
Een theatergebouw wordt vaak aangeduid als ‘huis’ en bij het Rotterdamse Theater Mooi Weer krijgt dit begrip een bijna letterlijke invulling: het publiek kan voorafgaand aan de voorstelling aanschuiven aan tafels in een belendende ruimte, waar een maaltijd geserveerd wordt. (meer…)
Onuitputtelijk, het klassieke repertoire. IJzersterk en bestand tegen actualisering. Recent was Crashtest Ibsen van Sarah Moeremans te zien op het Zeeland Nazomer Festival. Een van de fantastische stukken daarin was Vijand van het volk, geheel bestand tegen de ‘crash’. (meer…)
Vivaldi met een vette beat en een zwart leren topje met roze pofmouwtjes: Theater Mooi Weer geeft in De Mensenhater een moderne twist aan barok, waarbij ook de genders van de personages worden gehusseld. De opsmuk en glamour van Versailles worden vertaald naar een knalroze, biseksueel glitterfestijn op feilloos rijm en twaalflettergrepige verzen. (meer…)
Een jonge man en vrouw dansen met elkaar in de dwarrelende sneeuw. Een romantisch openingsbeeld, op het eerste gezicht. De té blije gezichten verraden al snel onoprechtheid en de songtekst ‘If you leave me now, you take away the biggest part of me’ wordt een dreigement. Wanneer de sneeuw op de grond valt, blijken de vlokjes niet wit, maar zwarte as. (meer…)
