Julia van der Vlugt

Schrijvers plukken verhalen niet zomaar uit de lucht, zegt de verteller aan het begin van Hoe de beide Ivans ruzie kregen (8+), ze letten goed op. De ruzie begint met een geweer. De ene Ivan wil het hebben, maar de andere Ivan wil het niet geven. Voor het geval dat er oorlog uitbreekt, zegt hij onder andere. Zijn tegenstander wuift het weg: er komt helemaal geen oorlog. ‘Jawel’, hoor ik een kind zachtjes achter me zeggen. (meer…)

Eigenlijk zou hij wel kunnen huilen, maar in plaats daarvan staat hij op een wankel krukje een lezing te geven. Over de schadelijkheid van tabak gaat die lezing; een idee van zijn vrouw. Ruim dertig jaar is hij nu met haar samen, jaren die zijn omgevlogen, of nee: die hem gestolen hadden kunnen worden. (meer…)

Er is Moes veel aan gelegen dat het géén morgen wordt, want morgen staat er een verhuizing op de planning. Tegen Moes’ zin, maar moeder is resoluut: ‘Het is wat het is.’ Maar dat is buiten Moes gerekend: ‘Als ik niet ga slapen komt de morgen misschien niet, en blijft het altijd vandaag.’ (meer…)

Even lijk je een variant van Winnie uit Happy Days te herkennen in de in slaap gevallen notulist die, heel Beckettiaans, tot haar middel vastzit in een bureaustoel-schrijfbladcombinatie, prompt wakker schrikt en geroutineerd haar dagelijkse mantra opdreunt: ‘Ik ben er nog, dat is een goed teken. Ik ben goed bezig, lekker bezig.’ (meer…)

Een groter contrast dan tussen de door en door corrupte dorpsburgemeester uit De inspecteur van het Tuintheater en de kamergeleerde Moritz Schlick uit Wittgenstein 2 van Bo Tarenskeen is welhaast niet denkbaar. Waar de eerste een flemende, slijmende, achterbakse, agressieve en leugenachtige despoot is, is de filosoof Schlick een aimabele, enigszins naïeve man die op zoek is naar het goede en het juiste. (meer…)

Door een communicatief misverstand zat ik tien dagen vóór de première al bij een uitvoering van de voorstelling Harmonie in het Enschedese Wilminktheater. De recensie was al geschreven toen duidelijk werd dat het hier een try-out betrof. Die bespreking was niet bepaald positief. (meer…)

Het begon vorige week donderdag met noodweer, vervolgens verbood vrijdag Staatsbosbeheer op de valreep een voorstelling, was er zaterdag een norse boswachter die op staande voet een vergunning eiste (‘binnen tien minuten!’) en weigerden de pinautomaten ’s avonds dienst. (meer…)

Met de regelmaat van een Olympische kalender is er een Nederlands gezelschap dat Yasmina Reza’s God van de slachting tot ons brengt. Na Theatergroep Suburbia (2009), Senf Theaterproducties (2013) en Toneelgroep Het Volk (2017) komt nu Het Tuintheater met een versie – net als de Spelen een jaartje later. (meer…)

Hoe organiseer je deze dagen een festival als je geen zin hebt in gedoe met testen, gezondheidsverklaringen en vaccinatiebewijzen? De oplossing van FestiValderAa in het Drentse Schipborg was even simpel als ingenieus: trek het publiek uit elkaar, verdeel het in overzichtelijke groepjes en laat het fietsen en wandelen. De fietsers doen Fietsevalderaa, de wandelaars Voetevalderaa. Voilà: een theaterfestival  in coronatijd. (meer…)

125.000 uitzinnige motorfans zagen op 28 juni 1980 Jack Middelburg op het TT Circuit in Assen met overtuiging de race winnen. In de koningsklasse: de 500cc. Het fascinerend verslag van die race, en de aanloop ernaartoe, staat beschreven in de programmakrant van Jumpin’ Jack, het door Frank Lammers geregisseerde muziektheaterspektakel dat zich afspeelt op datzelfde circuit. (meer…)