Panic Paradise is een theatrale verkenning van de moderne zoektocht naar veiligheid, geschreven door vijftien jongeren en gebaseerd op gesprekken die op schoolpleinen werden gevoerd. In deze voorstelling combineren spelers Dionisio Matias en Didi Kreike chaos met reflectie. Ze verweven de verhalen tot een rauw mozaïek van stemmen en confrontaties. (meer…)
In haar solo’s richt theatermaker en speler Nastaran Razawi Khorasani zich bij voorkeur op onderbelichte verhalen, waarbij documentaire elementen zich mengen met krachtige beelden. In haar nieuwste werk Heartbeats staat de dood centraal. (meer…)
In Duizend-en-een-nacht vertelt Sheherazade zulke mooie verhalen, dat ze de sjah 1001 nachten lang weet te boeien. Dat is best knap, maar had ze ook zich staande gehouden voor een groep scholieren? TG Griot in ieder geval wel. Tijdens 40Rovers, hun bewerking van Ali Baba en de veertig rovers, kun je een speld horen vallen in de zaal. (meer…)
In Hardkoor dagen loepzuivere koorstemmen, meedogenloze drumslagen en een zinderende lichtshow elkaar onverbiddelijk uit. Toch zijn het de openhartige teksten van Naomi Velissariou die het langst blijven nagalmen. Te midden van haar burn-out confronteert ze zichzelf en een systeem dat moederschap op alle mogelijke manieren in de weg zit. (meer…)
Regisseurs Naomi Velissariou en Floor Houwink ten Cate gingen aan de slag met Atropa, Tom Lanoyes nog steeds indrukwekkende tragediebewerking uit 2008. Ze voegden aan dit literaire hoogstandje iets belangrijks toe: lijf en harteklop. (meer…)
Ze wonen in hetzelfde blok. Een betonnen blok waar de appartementen klein zijn en naar oude pis ruiken. Dat blok blijft aan je voeten kleven, eens in het blok altijd in het blok. Het blok is gemeen, maar zij spelen er. Ze zoeken elkaar op, maken muziek en dromen van rust tussen de sterren en een ‘huis met een puntdak en een achtertuin’ voor iedereen. (meer…)
Vervaarlijk opbollende, karmijnrode theatergordijnen, regen die bij bakken op de acteurs neerklettert, afgewisseld met een zacht briesje en lichte motregen: theatraler zullen ze het niet krijgen bij Wunderbaum. (meer…)
‘Do you want to take my picture?’, vraagt een ironisch poserende Naomi Velissariou aan het publiek. Zelfhaat en faalangst zijn niet direct sexy of supergeschikt voor Instagram, maar dat zijn nu eenmaal de emoties die zij in Pain Against Fear over het voetlicht gooit. In het derde deel van het muziektheaterdrieluik Permanent Destruction gaat zij de confrontatie aan met zichzelf en haar publiek. (meer…)
De Amerikaanse sopraan Claron McFadden heeft gisteren in Rotterdam een oeuvreprijs ontvangen. Ze kreeg de Award op het jaarlijkse gala van festival Operadagen Rotterdam, waar ook Karlijn Hamer, Joost Maaskant, Michael Wilmering, Het Nederlands Kamerkoor, Ntjam Rosie en Fabrice Murgia in de prijzen vielen. Zij wonnen een Operadagen Award ‘als erkenning voor hun bijzondere bijdrage aan het genre muziektheater en opera’.
(meer…)
Tijdens de finale van het Eurovisie Songfestival in Tel Aviv klonk in de opgefokte interviewtjes weer meermalen de versleten mythe dat muziek mensen verenigt en tegenstellingen overbrugt. Dat is natuurlijk onzin. (meer…)
