In 2019 maakte Urland de voorstelling Urlaub, een even slimme als maffe jaren zeventig/tachtig-pastiche over de zogenaamde ‘horror vacui’: de angst voor leegte, die Europeanen al minimaal zo’n tweeduizend jaar in z’n greep heeft. Dit seizoen herneemt het collectief de voorstelling, in een aangepaste vorm. (meer…)
Voor hun nieuwe voorstelling Formerly known as liet performancecollectief Urland ChatGPT een script schrijven. Het levert zoals verwacht een miserabel slechte tekst op, maar de waarde van het stuk ligt in wat het collectief ermee doet. (meer…)
Regisseurs Naomi Velissariou en Floor Houwink ten Cate gingen aan de slag met Atropa, Tom Lanoyes nog steeds indrukwekkende tragediebewerking uit 2008. Ze voegden aan dit literaire hoogstandje iets belangrijks toe: lijf en harteklop. (meer…)
De openingsscène van CRISPR is prachtig beklemmend. We zien een oud gewelf, een bedompte kelder of verlaten grot. Langzaam vult die duistere, lage ruimte zich met een ondiepe laag water. We horen het geluid van druppels, een hartslag bonkt, ebt weg, stokt. Een grote opening, een donker niets, hint naar een andere, nog diepere wereld. (meer…)
De Gabber Opera is gebaseerd op De Bacchanten van Euripides. De voorstelling werd elf jaar geleden ontwikkeld op de toneelacademie en is opnieuw uit de kast gehaald. Aan de hand van een reeks repetitieve handelingen laat performancecollectief Urland zien hoe opgekropte frustratie en woede de overhand nemen in een wereld van limieten. Al creëert de kunstmatigheid nog veel afstand, qua onderwerp zit het stuk dicht op de huid van de tijd. (meer…)
Een vrouw, rug naar de zaal. Ze staart in de verte. Leegte om haar heen. Donkerslag. Een nieuw beeld: nu zit ze op de grond, ongedurig wiebelend. Ze wacht. Donkerslag. Ze wacht. Tijd verstrijkt. Donkerslag. Ze wacht. Uren, dagen, jaren, wacht ze. Of misschien maar een minuut. (meer…)
