‘Waarom ben ik geboren, als het niet voor altijd is?’ vraagt de koning zich met veel gevoel voor drama af. Hij heeft even daarvoor zacht gezegd slecht nieuws gekregen: namelijk dat hij aan het eind van de voorstelling dood is. Een half uur, meer heeft hij dus niet, om zich te verzoenen met een haast onverzoenbaar lot. (meer…)
Terwijl verschillende Theatertroepers van achter hun spatschermen bestellingen opnemen bij het publiek dat aan de kleine houten tafeltjes in Frascati 4 plaatsneemt, heten Patrick Duijtshoff, Rosa Asbreuk en Jordi Möllering iedereen knullig hakkelend welkom terug in het theater: het mag weer, wat fijn, ook een beetje onwennig wel en sjongejongejonge, wat een rare tijden dit zeg, wat een rare tijden, nou nou, sjongejongejonge. (meer…)
Net als eind jaren zestig zijn kunstenaars op zoek naar maatschappelijk engagement – al gebruiken ze soms andere woorden. Wat als je met de begrippen van toen het huidige seizoen bekijkt? Dan valt bijvoorbeeld op dat de kunstenaars van nu niet de verhalen van anderen brengen, maar die van henzelf. (meer…)
Op 9 oktober 1969 is het licht bewolkt en zo’n 15 graden in Amsterdam. Het is nog ‘oude wijvenzomer’, zoals de zonnige nazomer in de krant wordt genoemd. In de Stadsschouwburg wordt het decor van De Storm weer opgebouwd, na de première van Time out of mind van Het Nationale Ballet de vorige avond, waarop ook Sonia Gaskell gehuldigd werd. (meer…)
De bewerking voor kinderen van Ionesco’s absurdistische stuk De Rhinoceros begint als een circusachtige revue in zuurstokkleurige kostuums. De voorstelling eindigt als een politiek pamflet tegen oprukkende grijze hemden met neushoornkoppen. Een gewaarschuwd kind telt … Lees verder
