‘De hemel is van ons. Je hoeft je er alleen maar thuis te voelen.’ De bewoners van de luxueuze, aan alle realiteitszin onttrokken woontoren waarin High-Rise zich afspeelt, voelen zich engelen: hoe hoger ze wonen hoe verhevener ze zich voelen van al het aardse. (meer…)
In We moeten iets met het landje treffen een broer en zus elkaar – enkele uren nadat ze hun vader hebben begraven – op ‘het landje’: het door hun vader eerste stuk aangekochte grond, dat nu verdeeld moet worden (samen met een trits andere huizen en een dikke som geld). Beiden vinden dat zij er het meeste recht op hebben. Klassiek familiedrama is de inzet dus, daar in de bossen een stukje voorbij West-Terschelling. Al krijgt het halverwege een nogal curieuze wending. (meer…)
Negen jaar en twaalf delen heeft het Karlijn Kistemaker gekost om een theatrale vertaling te maken van het boek Honderd jaar eenzaamheid van Gabriel Garcia Márquez. Met een imposante long take als afsluitend drieluik heeft Kistemaker haar artistieke zoektocht tot een prachtig einde gebracht.
(meer…)
‘Ademt hij nog?’ Het is een terugkerende vraag in De koning sterft en niet zonder reden. Want het einde van de voorstelling, zoveel is zeker, zal hij niet halen. Niet dat hij dat zelf wil horen. De koning ontkent. Want een koning is toch onsterfelijk? ‘Tijdelijk onsterfelijk’, verbetert een van zijn vrouwen hem. Vierhonderd jaar heeft hij gehad om aan het idee te wennen, maar de dood komt altijd te vroeg en altijd ongelegen. (meer…)
In de muziektheatervoorstelling We moesten ons eens troosten worstelt Serin Utlu met haar pogingen om de wereld te verbeteren. Door de eenzijdige focus op zelfreflectie verliest de maker echter het wereldleed zelf uit het oog.… Lees verder
