Het is dertig graden en het buitentheaterseizoen is ook in deze nieuwe aflevering van theaterpodcast De Criticitafel losgebarsten. Wat zijn absolute musthaves op de buitentribune, en wanneer worden de zomerse temperaturen echt onverantwoord? (meer…)
‘Wat ben ik hier aan het doen? Zit ik hier tot mijn pensioen?’ Het verveeld monotone zingen van Job van Gorkum, achter het stuur van een volgepakte auto met meters daarachter ook een caravannetje eraan, slingert je meteen terug naar al die volgelopen Route du Soleils uit je jeugd: oneindige uren tussen smeltend asfalt, op weg naar een al even uitgerekt, verplicht nietsdoen. Het is bijna dertig graden en Muziektheater Bot is op weg naar de camping. (meer…)
‘Ben ik in de verkeerde tijd geboren?’ vraagt Anna van Saksen zich aan het begin van Anna an Sich af. De tweede echtgenote van Willem van Oranje staat in ons collectief geheugen als opstandig, eigenwijs, onhandelbaar, krankzinnig (ze had een eigen mening). Op Festival Karavaan breekt ze uit dat narratief. Willem van Oranje de vader des vaderlands? Dan zij toch zeker wel de Mutti des vaderlands! (meer…)
Wees voorbereid, zingt Len Lucieer vanuit een krakkemikkige bouwkeet op een verlaten veldje. Daar heeft een angstig drietal zich verschanst, waakzaam voor onheil dat van alle kanten op hen af dreigt te komen. Pottenkijkers kunnen ze niet gebruiken: een nieuwsgierige toerist wordt bij aanvang direct met gifpijltjes en wildvallen verzwolgen. (meer…)
Uitgelaten stappen de vijf jonge spelers van collectief Absoluut. uit de rij dixi’s op het podium. Uit de boxen schalt een opzwepende remix van Forever Young van Alphaville. Binnen enkele tellen vliegen plastic bierbekers door de lucht, spuit het water van een kapot waterfonteintje alle kanten op, passeren Spice Girls-achtige dansjes de revue en duiken twee spelers samen een dixi in. (meer…)
In wat zij zelf het ‘voorlopige magnum opus’ noemen, herneemt Collectief Blauwdruk hun drie radicale Vondelbewerkingen. Het resultaat, dat dit weekend in première ging op Festival Karavaan, is een duikvlucht door de geschiedenis van de mensheid: van Adam en Eva tot het einde der tijden. (meer…)
‘Female. Solo’: dat is de sobere regieaanwijzing van Samuel Beckett voor Happy Days (1961). Maar er is meer: de vrouw, Winnie, zit gevangen in een berg zand, eerst tot aan haar middel, later tot aan haar hoofd. Een onverbiddelijk beeld, en kijk, daar zit de Winnie van Manja Topper gevangen tijdens Festival Karavaan in een berg zand op locatie, buiten, bij het Greversduin in Castricum, Noord-Holland. (meer…)
Een tractor dendert dwars door de sloot. Modder spat op tot aan de speelvloer, terwijl boven het weiland een meerstemmig koor aanzwelt. Even later klapt een vuilcontainer open en stort afval over het grasland uit. Dit verdronken land wil groots zijn: muziektheater, familiegeschiedenis en maatschappelijk portret tegelijk. (meer…)
Al enkele jaren is de residentie dé vorm voor (vaak jonge) makers die nieuw werk willen ontwikkelen. Residenties zijn enorm uiteenlopend: van alleen een bureau voor een paar weken tot een betaalde periode met begeleiding en toonmomenten. Theaterkrant vroeg vier makers naar hun residentieperikelen. ‘Kunstenaarschap vraagt soms, net als ondernemerschap, om een risicovolle investering in een onaf idee.’ (meer…)
