De prins moet trouwen. Alleen in het sprookje dat Dook van Dijck bedacht, is niet met wíe het probleem (om dat te bepalen heeft moeder een sportieve ‘prinsessenderby’ uitgeroepen). Hem gaat het erom waarín hij moet trouwen: een pak! Liever trekt hij een zwierige jongensjurk aan, maar dat mag niet. (meer…)
Ze hangen als megavogelhuisjes in de bomen van het Amsterdamse Bostheater: een broodwinkel waar een bakker zijn kadetjes uitvent, een matroneum waarop een dominee zijn oecumenische preek declameert en een bouwkeet waarin een boswachter alle verdwenen diersoorten telt. Twee zaken in dit afgelegen dorpje vallen op: alle gesprekken worden gezongen en alle ramen zijn gesprongen. (meer…)
Wanneer Steef de Jong het podium betreedt, is dit vaak met dezelfde heldere missie voor ogen. De Jong wil zijn liefde voor operette delen met de wereld en het genre in ere herstellen. In zijn werk viert hij het hopeloos romantische, het zwierige en het kluchtige. Op het O. Festival kreeg hij vrij spel om zijn boodschap naar een groot publiek te brengen. (meer…)
Wie van operette houdt, houdt van Strauss. Johan Strauss jr. wel te verstaan, de koning van de wals. Dus wordt er in Eine nacht in Venedig, een bewerking van Strauss’ meesterwerk van operetteliefhebber Steef de Jong, gewalst. (meer…)
Zij dronk ranja met een rietje…? De glimlach van een kind…? Wie deze zinnen niet af kan maken, herkent dan misschien: ‘Kom van dat dak af.’ En anders zeker: ‘Hóóg Sammy, kijk omhóóg Sammy.’ De musical Haal het doek maar op drijft op herkenning. Toch biedt de voorstelling meer dan alleen liedjes uit de oude doos, de zeskoppige cast geeft er een frisse draai aan. (meer…)
Het zijn grote producties, de community art-voorstellingen waarin Kwekers in de kunst en Theaterkoor Dario Fo samenwerken met andere gezelschappen. In Vrouw Houtebeenspeelt het Residentie Orkest muziek van Arthur Sullivan (de helft van het negentiende-eeuwse muziektheaterduo Gilbert & Sullivan). (meer…)
Precies dertien minuten en tweeëndertig seconden heeft Club Gewalt nodig om het publiek vanuit een zwart vacuüm opnieuw de Parade in te lanceren. Hun ontregelende, bizarre performance werkt als een symbolische baarmoeder, die het publiek … Lees verder
Het was niet de vraag óf Romana Vrede, actrice bij onder meer het Onafhankelijk Toneel en Maas, een voorstelling zou maken over haar autistische zoon, maar wanneer. Ze gaat al dertien jaar met hem om en ziet hem inmiddels als een ontregelende kunstenaar. Is dat moederliefde of een overlevingsstrategie? Allebei, waarschijnlijk. (meer…)
