Iedereen vraagt steeds naar haar verhaal, wie ze is, waar ze vandaan komt, waarom ze hier is, wat ze heeft meegemaakt, waarom die rare naam. Vooral instanties willen dat weten, administratie, nieuwe contacten. Met ‘Fuck it!’ schreeuwt ze haar ergernis daarover uit. De vraagt blijft. (meer…)
Daar staan ze, man en vrouw, op een wit vierkant met daarrond mensen die hun aankijken. Hij vraagt zich, heel terloops op de parking van de Ikea, af of een kind op de wereld zetten, geen goed idee is. Zij reageert fel, twijfelt even hard, praat zichzelf goed, maar dan weer niet. Hij volgt haar redenering, dikt de argumentatie aan, haalt zichzelf onderuit. Er ontspint zich een vlammend spel van scherpe dialogen. (meer…)
Exterieur – Cultura Nova Heerlen – Dag. Hondenweer. Een kleurig schuurtje gemaakt van golfplaten en plastic. Drie spelers, volledig in het zwart, komen al blaffend en dansend naar buiten. Eenmaal in het schuurtje, bestaat het ‘zaallicht’ enkel uit twee hangende peertjes. De peertjes vallen ineens uit en er klinkt een flamenco-achtig lied in het Spaans. Wat straks te zien zal zijn, zo wordt gezongen, is het verhaal van een verdwaalde hond in een harteloze stad. (meer…)
De avond voor ik naar Jorre Vandenbussche ging kijken zag ik Yé! van Circus Baobab. Wat een contrast! De circusdansers barsten van lichamelijke dynamiek en lijfelijke controle en voeren hoogstaande kunstjes op. Vandenbussche kampt met een ongeneeslijke ziekte die de controle op bewegingen aantast. In Vitus – de ziekte danst mij zoekt hij kwetsbaar en traag contact met de ruimte en het publiek. (meer…)
Op het podium staat vooraan in het midden een goudgekleurde waterfles. De belichting geeft de plastic fles een zweem van rijkdom. Een vrouw komt op, blijft stilstaan bij de fles, kijkt een tijd naar het publiek. Dan neemt ze de fles en drinkt gretig. (meer…)
Een man ligt op het schuine dak van een houten hut. Hij roept een langgerekte ‘hey’ en ‘ho’. Zijn geschreeuw krijgt echo’s, galmt in de ruimte. In dat ene beginbeeld zit de volle eenzaamheid van het personage. Een gevoel van onmacht, van onbegrepen zijn door de omringende wereld, een existentiële eenzaamheid die door merg en been gaat. (meer…)
