BECOMING is geen voorstelling in de klassieke zin. Het is een reeks avonden waarin performance, gesprek en ontmoeting in elkaar overlopen en waarin ook het publiek onderdeel wordt van wat er gebeurt. Voor Theaterkrant volgde Selm Merel Wenselaers vier edities. Dat begint best een beetje ongemakkelijk: de rol van observator lijkt hier eigenlijk niet te bestaan. (meer…)
De zaal gaat uit z’n dak, na de explosieve dans waarmee Marleen Hendrickx haar entree maakt. ‘Ik heb erop geoefend’, zegt ze, nog nahijgend. Ze heeft er haar hele jeugd op geoefend zelfs, vertelt ze – om te dansen als een vrouw. (meer…)
De theaterwereld heeft een dubbelhartige relatie met prijzen. Kunst is immers geen wedstrijd, jury’s moeten altijd appels met peren vergelijken en prijzen zijn nu eenmaal per definitie niet representatief of rechtvaardig. Winnaars zijn vaak blij, maar zijn ook de eersten om te relativeren, of te benadrukken hoeveel mensen medeverantwoordelijk zijn voor hun succes. (meer…)
De oorlog, dat zijn niet alleen de militairen aan het front, dat is ook de moedige Moeder Courage die achter de vuurlinie aanzeult met een kar om het soldatenvolk van voedsel (bier, vlees) te voorzien. Op hedonistische wijze geniet Courage wel van de oorlog, die ze haat en tegelijk liefheeft. Ze kan niet zonder. Ook al gaan haar drie kinderen aan diezelfde oorlog te gronde. (meer…)
In hoeverre speelt het schoonheidsideaal nog een rol in het werkveld? Is er een voorkeur voor actrices die dun zijn, en hebben actrices die niet aan het ideaal voldoen minder kans op de arbeidsmarkt? Of is dat in de maatschappij van nu eindelijk een achterhaald idee? (meer…)
De kleine zaal van Theater Bellevue binnenlopen voor een lunchpauze-voorstelling-première aan het begin van een zonnige middag, voelde als een weldaad. Zoals theaterromantici het tijdens de corona-sluiting vaak uitriepen, was hier het ware dij-aan-dij aanwezig. Toeschouwers zochten tussen het dichtopeengepakte publiek naar de laatste plaatsjes. Vanaf die plek zagen ze van heel dichtbij de voorstelling, ingeklemd tussen techniektafel en vloer, tussen de actrice en het decor dat zelf een speler werd.
Op het gala van het Nederlands Theater Festival won kostuumontwerper Carly Everaert dit jaar de Prosceniumprijs voor haar omvangrijke oeuvre, met als voorlopige kroon op haar werk haar overweldigende bijdrage aan Trojan Wars van Noël Fischer. In Everaerts loopbaan zijn kunst en activisme vanaf het vroegste begin met elkaar verbonden. ‘Je losmaken van de status quo is een levenslang proces.’
Regisseur Liesbeth Coltof heeft zaterdag voor de tweede keer Der Faust gewonnen, een van de meest belangrijke Duitse theaterprijzen. Ze won in de categorie ‘Inszenierung Theater für junges Publikum’ met de voorstelling Miroloi, die ze maakte met het Junges DT Berlin. (meer…)
Kijken door een inclusieve bril en snappen welke gevoeligheden er bestaan in het theater leer je niet zomaar als je dat een leven lang niet hebt hoeven doen. Al eerder startten Nan van Houte en Neske Beks een briefwisseling over hun ervaringen; in deze nieuwe serie komen witte stemmen aan het woord over hun beleving van en gedachten over een inclusiever theaterveld. In deze editie: Carly Everaert en Selm Wenselaers.
