Onaangepast en wild zijn ze, de kinderen in Nina Spijkers’ eerste familievoorstelling Captain Fantastic. Ze smeren modder op hun wangen, jagen, villen, schelden en vechten. Ze stoken vuurtjes, steken hun middelvingers op en huilen als wolven. Geldt er dan geen enkele regel in de wildernis? (meer…)
Halverwege Jean Anouilhs Antigone (1942) laat Kreon zich ontvallen dat hij dondersgoed weet dat hij de slechterik is in deze tragedie. Het is de consequentie van de rol die hij vertolkt: hij is koning, en moet dus rust en orde bewaren in het roerige Thebe. Er moeten mensen zijn die ‘ja’ zeggen, zegt hij, die het schip besturen. (meer…)
Dit kaartenhuis staat op instorten, zegt Poppie de Willigen in een achterafzaaltje van het koloniale hotel in Batavia. Het is 1935, en de band Brown’s Sugar Babies staat op het punt om deel te nemen aan een belangrijk jazzconcours. In de tumultueuze aanloop toont Brown Sugar Baby de stempel die persoonlijk verdriet, intergenerationele trauma’s en politieke pijnpunten op de levens van de mensen drukt. (meer…)
Shakespeares Coriolanus is geen gemakkelijk stuk. In de regie van Nina Spijkers wordt de heetgebakerde supermacho en legerleider Coriolanus gespeeld door een vrouw. Interessant experiment maar anders dan bijvoorbeeld bij haar enscenering van Het temmen van de feeks, werkt de genderwissel hier niet bevrijdend. (meer…)
Het zou een van de mooiste avonden in de theatergeschiedenis worden, ‘een feestelijke’ zelfs, zoals het achtuurjournaal op maandagavond 3 december 2012 berichtte. Maar het werd anders: de nieuwsuitzending opende met de plotselinge dood van acteur en zanger Jeroen Willems. (meer…)
Meerdere glazen doodskisten zijn verspreid over de tuin. Daarin liggen oude, verweerde poppen, aangetast door tijd en natuurgeweld. Ooit schitterden ze in de voorstelling De sterrenmaker (2000) van Speeltheater Holland, daarna zijn ze ergens op de wereld blootgesteld aan hun verval. Soms zie je nog een veeg verf op het verweerde juten, iets wat ooit een mond was, of een plastic bril op een plek waar eerder ogen zaten. (meer…)
Eindelijk is de Leedvermaak trilogie van Judith Herzberg in zijn geheel in Nederland te zien, inclusief het laatste stuk Simon. Eric de Vroedt van Het Nationale Theater durft het aan de drie stukken – Leedvermaak (1982), Rijgdraad (1995) en Simon (2002) – op één avond achter elkaar te spelen, lichtelijk bewerkt en verkort door dramaturg Willemijn Barelds en de schrijfster zelf. (meer…)
In Erik Whiens nieuwe regie Hebriana komt het komische met afstand beter tot zijn recht dan de onderliggende tragiek. De voorstelling is daardoor wat uit balans. Niettemin valt er veel te genieten aan het exploderende zevenkoppige familieconstruct dat centraal staat in Lars Noréns Hebriana (1987). (meer…)
Buffering is een prachtige, korte toneeltekst die Stijn Devillé onlangs schreef op verzoek van Schauspielhaus Graz. De scène speelt zich af in een tussengebied, een fysiek en digitaal vagevuur, een wereld waarin de tijd is stilgezet: tijdens het bufferen van een Skypegesprek. (meer…)
In een hysterisch zuurstokroze decor vol opgezette exotische dieren, waar het geld letterlijk uit de lucht komt dwarrelen en zelfs de toiletpot van goud is, dendert Henrietta Harpagon – ‘de vrekkin’ – met haar gevolg op en af. Alles in haar leven draait om geld. Haar twee kinderen? ‘Slechtste investeringen ooit!’ Tijd is geld, dus wil je een knuffel, dan gaat dat van je zakgeld af. (meer…)
