In de warmbloedige muziektheatervoorstelling Stiekem hooglied loopt een toevallige ontmoeting tussen twee vreemden uit op een intiem nachtelijk gesprek, waarin ze elkaar over hun ongeluk in de liefde vertellen. Tussen de acteurs en de muzikanten ontstaat in de voorstelling net zo goed magie. (meer…)
De verzamelde Nederlandse theaterpers omarmt het werk van Orkater. Het in Amsterdam gevestigde muziektheatergezelschap wordt maar liefst 14 keer genoemd in de jaarlijkse critici-enquête die deze week verscheen in het Theaterjaarboek 2023-2024: beste gezelschap (4), beste muziek (4), beste acteur (4), beste tekst (1) en beste toneelbeeld (1).
(meer…)
Het is moeder tegen dochters in Augustus: Oklahoma van Toneelgroep Maastricht en De Theateralliantie. In een gevangenisachtig, betongrijs, schuin oplopend decor, met verstopte trapjes en grijze doosjes die de suggestie van meubels geven, krijgt het acteerwerk van de sterrencast de volle aandacht. Vooral Ariane Schluter en Wendell Jaspers stelen de show. (meer…)
Alles begint in het donker: stemmen, muziek, het stille klotsen van de zee. Er klinkt een aarzelende dialoog van twee stemmen over of de een ziet wat de ander ziet. Is het een boei, een hoofd, een drenkeling? Waar? ‘Op twaalf uur.’ Dat betekent: recht voor de boeg van het schip, in de vaarrichting. (meer…)
In Een vrouw blijft thuis spreken een jonge vrouw en haar stiefmoeder elkaar, niet lang nadat hun respectievelijke vader en echtgenoot is overleden. Het is bijzonder mooi hoe schrijver Nina Polak en regisseur Ada Ozdogan snelle, hoofdelijke dialogen inzetten om de emotionele stormen van de dochter te verhullen en tegelijkertijd bloot te leggen. (meer…)
Actrices Hannah Hoekstra, Hanne Arendzen, Kristien De Proost en Astrid van Eck zijn genomineerd voor de Theo d’Or, de prijs voor de beste vrouwelijke theaterhoofdrol van het afgelopen seizoen. De Louis d’Or voor beste mannelijke hoofdrol gaat dit jaar naar Ramsey Nasr of Joris Smit. (meer…)
‘Waarheid is moeilijk als liegen je beroep is.’ Het is niet zozeer de sleutelzin van Emma, maar vat Places, People & Things in zijn geheel, want Duncan MacMillans internationale theaterhit is meer dan een toneelstuk over hallucinaties, verslaving en rehab. Het is ook theater over theater, verteld vanuit het perspectief van een verslaafde én actrice: ‘Acteren doet voor mij hetzelfde als wat drugs en alcohol doen. Het is alleen wat moeilijker om aan een goede rol te komen.’ (meer…)
