‘Rehabilitatie’, zegt hoofdpersonage Salomé (Sharlee Daantje) in een van de eerste scènes bijtend tegen haar medegedetineerden, ‘dat vind ik dus echt een belachelijk woord. Alsof er zoiets bestaat als de mogelijkheid ‘terug te keren naar een vroegere toestand’.’ In een zin legt Salomé daar de kern van haar eigen angst bloot: wat als die vroegere toestand helemaal niet wenselijk is? (meer…)
De dikke vette walrus ligt op de bank, neemt die volledig in, is de trotse eigenaar. De walrus heeft macht, zonder daarvoor veel te hoeven doen. Alleen zwaar zijn en blijven zitten, want ‘opgestaan is plaats vergaan’. Maar wat is macht eigenlijk en hoe zie je of iemand machtig is? (meer…)
In een indoor speeltuin proberen de ogenschijnlijk hardwerkende medewerkers van Theater Artemis de boel op orde te brengen voor de opening. Ze slagen er echter vooral in om dat doel steeds verder te laten wegdrijven. (meer…)
Het toneel is in duisternis gehuld. Alleen rood tegenlicht schijnt recht de zaal in. Vanaf een onbestemde plek komt een geluid van een wild dier, misschien een zeldzame vogel? Als het licht langzaam begint op te gloeien, staat aan de zijkant van het toneel een man die waarschijnlijk een jager is. Hij spiedt rond terwijl hij met zijn roep zijn prooi probeert te lokken. (meer…)
Al ruim twintig jaar toont Afrovibes producties uit het Afrikaans continent (inclusief de daarmee verbonden diaspora). In zijn korte openingsspeech van de nieuwste editie onderstreepte artistiek leider Jay Pather nogmaals de omvang van dat continent. Daartoe projecteerde hij een landkaart waarin de landmassa’s van het hele Euraziatische continent geprojecteerd zijn binnen de grenzen van Afrika en bijvoorbeeld het eiland Madagascar (veel) groter blijkt dan het Verenigd Koninkrijk. Dat er dus een enorme verscheidenheid aan talen en culturen te vinden is, spreekt voor zich. (meer…)
We Sleep Among Demons is een emotionele muzikale weergave van het gevoel ontworteld te zijn. Op toneel hangen smalle stroken wit doek van boven naar beneden. Daartussen lopen drie musici. Hun herhalende zingzang geeft de maat aan. (meer…)
Twee mannen, een boot, de zee, een rotskust: dat zijn de ingrediënten van het toneelstuk Ik ben de wind (Eg er vinden, 2007) van de Noorse Nobelprijswinnaar Jon Fosse. En dan zijn er de taal – en vooral de vele stiltes, de onaffe zinnen, de poëtische dialoog tussen de beide mannen die de Een en de Ander heten. Hoe ongrijpbaar en raadselachtig de tekst ook is, het stuk is geliefd. (meer…)
De airco zoemt gelukkig nog in de hotelkamer waar een man en een vrouw zich hebben verschanst, terwijl er buiten een ramp is gebeurd. Het lekwater van de airco is het enige dat er nog te drinken is. De man klimt steeds op een trap om wat water af te tappen. (meer…)
In onberispelijke witte jurken knielen drie vrouwen voor hen neer: de zich onaantastbaar wanende zakenmannen, de vastgoedmagnaten, Zuidas-types, ITA-bezoekers, sugerdaddy’s. Hemelse koorzang klinkt. Met hun overvolle bankrekeningen, netwerken en BlackandDecker-boormachines staan deze vermogende mannen voor een haast goddelijke verlossing. (meer…)
Bij de circusvoorstelling Tout va hyper bien (Alles gaat heel goed) van Collectif Malunés is de toeschouwer niet alleen publiek, ook aangever, koorzanger, sjouwer, belichter, drager van de acrobaten, een enkele keer zelfs trapezeartiest. (meer…)
“Maf. Compleet maf”, is de directe reactie van mijn buurvrouw na het einde van de voorstelling. Benjamin Verdonck speelt in All before death is life in de regie van Jetse Batelaan een variétéartiest in grijze stofjas. Alles gaat niet hoe hij het gedacht had in zijn show, en het is aandoenlijk hoe hij volhoudt. Benjamin terug op de scène, en hoe!
Highfivend rent hij langs het publiek, de zelfverklaarde redder van het volk, strak in het smetteloze pak, want voor het vuile werk is hij niet gemaakt: showbizzkoning Minos is geland in, ehm, Groningen, dat geteisterd wordt door een monster dat de aarde op haar grondvesten laat trillen. (meer…)
Toen actrice Sanne Vogel onlangs een bodystocking aantrok en zichzelf bekeek in de spiegel, werd ze uitgelachen door haar kinderen. ‘Haha, mamma heeft een rompertje aan!’ luidde de reactie van haar kroost. Diezelfde bodystocking is nu een belangrijk item in de Parade-voorstelling Vergane glorie, die Vogel samen maakte met Patsy Kroonenberg. (meer…)
Funny Bergman begint haar solovoorstelling met een lange stilte, nogal ongebruikelijk voor een show op De Parade. Daarna zegt ze: ‘Ik ben er. En jullie zijn er ook.’ Vanaf dan is het gedaan met de rust, want Funny Bergman jast er in een half uur tijd, in een ongenadig tempo en stuiterend van energie, haar conference Ik ben Funny doorheen. (meer…)
Voordat je je keer op keer vertelt, het is dus met vijf a’s: Baaaaard (4+), de titel van de nieuwe familievoorstelling deze zomer in het Amsterdamse Bos. Een van de spelers komt het voor de zekerheid nog even zeggen aan het eind van het stuk, wanneer we pakweg drie kwartier lang een heerlijke hoop baardpersonen voorbij hebben zien trekken die ons ten slotte een ontwapenende eindscène hebben bereid. (meer…)
Afgelopen september wonnen Sue Ann Bel en Hali Neto de BNG Bank Theaterprijs met Let’s go Barbie, de voorstelling die ze maakten bij MAAS theater en dans en die nu op Tweetakt Festival te zien is. En wat is die prijs terecht aan ze toegekend. Met geestig fysiek spel leveren de makers een sterk staaltje cultuurkritiek. (meer…)
Het is lekker en losbandig: een satirische, muzikale en slapstickachtige geschiedenisles waarin ik meer leer over het koningshuis dan tijdens zes jaar voortgezet onderwijs. De voorstelling van Out of Office Productions in co-productie met NITE en het Amsterdamse Bostheater is ‘losjes gebaseerd op het leven van koning Willem II, net zo losjes als hij erop los heeft geleefd’. (meer…)
Pauzes in dansvoorstellingen, ik hou er niet van. Alles wat is opgebouwd – sfeer, ritme, concentratie – wordt er door verstoord. Afgezien nog van de heisa om iedereen eerst de zaal uit te wurmen en daarna er weer in. Maar in het programma Other Dances van Het Nationale Ballet had het gelijknamige ballet van Jerome Robbins beslist profijt kunnen hebben van een pauze vooraf. Of misschien een heel andere programmavolgorde. (meer…)
Elf jaar nu spelen vier acteurs de clownsvoorstelling Pointless International. De spelers zijn verbonden aan Maatschappij Discordia en ’t Barre Land. Nu is er de ultieme Pointless International met een keuze uit de 54 acts die ze in de loop van de tijd hebben ontwikkeld: in 2014, 2017, 2018 en 2023. (meer…)
Eenzaamheid staat centraal in Only the Lonely, de nieuwe locatievoorstelling van Firma Mes en HNTjong. De kracht van de voorstelling zit hem in de variatie in vorm en perspectieven – én in de fenomenale vormgeving van Catharina Scholten en Iris Elströdt. (meer…)
De tune van de jaren tachtig hitserie Fame galmt door het theater. In koor zingen alle spelers rond een piano mee: ‘I wanna learn how to fly… High!’ We zijn bij Roem! De onverbloemd ambitieuze eindvoorstelling van de eerste lichting studenten van Flexibel de Theaterschool. (meer…)
Als Theo Maassen ziet hoe juichende voetbalsupporters in het stadion zichzelf filmen, vraagt hij zich af: zijn we als maatschappij aan het rijpen of rotten? Als we pure vreugde niet meer kunnen doorleven, is de mensheid reddeloos verloren, stelt hij. (meer…)
Mimecollectieven hebben al decennialang hun beslist eigen stempel gedrukt op het Nederlandse theaterlandschap. In Marijn de Langens monografie over de Nederlandse mime passeren al die generaties de revue. Collectief Het Paradijs vertolkt de stem van de nieuwe generatie. (meer…)
