Yora Rienstra
Yora Rienstra drukt haar snor
★★☆☆☆
Rienstra zit in niemandsland
Ruud Buurman
4 mei 2015
Gezien op 29 april 2015, Theater De Kom, Nieuwegein

Je bent een vrouw, je houdt van een vrouw, je trouwt met die vrouw, je wilt samen een kind, zij draagt en baart het… En als je ermee door de Hema loopt, vraag je je ineens af: wie ben jij eigenlijk, welke rol heb je? Nee, vader ben je niet, dat zie je zo. Biologisch heb je geen enkele rol gespeeld. Je was toeschouwer en nu ben je een lesbische ouder met een identiteitscrisis.

Dat is in grote lijnen het uitgangspunt van Yora Rienstra drukt haar snor, de derde cabaretsolo van Yora Rienstra. De inzet bij het maken van een dergelijk persoonlijk thema is: in welke delen van je keuken gun je ons een kijkje, mogen we ook de vieze kastjes zien en in de pannen gluren? Hoe ver wil je gaan en welke compromissen moet je dan sluiten om het inhoudelijk interessant te maken en tegelijk ook voor iedereen leuk?

Die puzzel is te lastig geweest. Dus kijken we naar een voorstelling die ‘best aardig’ is. Want ze kan wat, dat staat vast en dat zie je ook nu. Maar de maakster trapt zoveel deuren in die allang open stonden dat het al vrij snel inhoudelijk niet zo interessant is en ook niet zo leuk. Zo gaat ze in retraîte in een klooster, maar bewandelt ze daar in de spirituele tuin wel heel gemakkelijke en platgetreden paadjes. Inclusief de uitbeelding van de slissende spiritueel leidster.

Maar Rienstra verbaast het meeste met de stereotiepe mannetjes- en vrouwtjesbeelden die ze oproept. Ze schoffelt er in elk geval de – misschien toch al onterechte – aanname mee omver dat je in een lesbisch relatiepatroon in elk geval níet de paden bewandelt die als ‘geijkt’ worden aangemerkt. Want vreemd genoeg manoeuvreert ze zichzelf in de mannenrol en kiepert vervolgens een berg clichés uit over de soort. Biertje als hij thuis komt, krantje, niet willen luisteren naar ’t vrouwtje, van die dingen. Het was toch oude kroeglolbroekerij om bij een lesbisch stel te vragen wie het mannetje speelt?

Het hoeft natuurlijk geen ouderwets ‘vormingstheater’ te zijn, maar Rienstra laat een hoop kansen liggen om de dilemma’s van dergelijk ouderschap te delen met haar publiek en daar een verrassende, geloofwaardige of dwarse kijk op te geven. Met meer ballen, diepgang en originele humor.

Foto: jaap Reedijk

Elders

de Volkskrant
★★☆☆☆

'Hoewel Drukt haar snor zorgvuldig en afwisselend in elkaar is gestoken, zijn de liedjes aan de piano niet heel bijzonder en bevinden zich tussen de verhalen behoorlijk wat flauwiteiten, zoals een stukje over de fascinatie voor de piemel in de legging van de dansleraar. Wat de voorstelling uiteindelijk echt opbreekt is de parade van achterhaalde stereotypen die Rienstra voorbij laat komen. Zijn we in het Nederland van 2015 dan echt niet al een stapje verder dan dit?' Joris Henquet

Telegraaf
★★★★☆
'Hoewel de typetjes ook deze keer niet ontbreken en de stevige grappen je om de oren vliegen, is het toch vooral Yora Rienstra die we te zien krijgen. Ze bundelt in dit programma al haar talenten tot een krachtig, persoonlijk statement. Gewapend met prachtige liedjes over het moederschap, het leven en een ontroerende liefdesverklaring aan haar zoontje, laat ze zien hoe we allemaal ons eigen plek proberen te bevechten en hoe verwarrend het kan zijn als je in geen enkel malletje blijkt te passen.' Esther Kleuver
NRC Handelsblad
★★★☆☆
'Als haar ik-figuur de indruk wekt in een crisis te belanden, raakt ze daarin dermate verstrikt dat het voor een buitenstaander lastig wordt de grillige verhaallijn nog langer te volgen. Dat neemt echter niet weg dat Yora Rienstra veel talenten in huis heeft en daarvan, zingend aan de piano en vertellend op het toneel, voortdurend blijk geeft. In de precisie van haar typeringen doet ze soms denken aan Sanne Wallis de Vries, die dan ook op de flyer wordt vermeld als coach. Dit is, alles bij elkaar, vooral een programma over de gemengde gevoelens waarmee de vrouw die ze speelt – en/of is – te kampen heeft. En zo roept ze tegelijk ook in de zaal gemengde gevoelens op.' Henk van Gelder
Het Parool
★★☆☆☆
'Tussendoor zet Rienstra haar rubberen gezicht in om de leidster van een klooster te scheppen én 22-jarige meisjes die al precies weten wat ze op deze aardkloot doen. Dat moeten mensen zijn die ze in haar eigen leven tegenkomt, maar het blijven groteske typetjes. Het contract met de rode lijn over haar kind is levensgroot. Lach en traan komen niet bij elkaar in de buurt.' Mike Peek