Bert Visscher
Hij wordt vanzelf moe
★★★☆☆
De gouden formule van Visscher
Ivo Nieuwenhuis
23 februari 2018
Gezien op 22 februari 2018, Schouwburg Kunstmin, Dordrecht

Het is bewonderenswaardig om te zien hoe Bert Visscher na al die jaren nog altijd een zaal met gemak weet te bespelen. Met zijn hoge energie en zijn voorkeur voor groteske typetjes geeft hij zijn publiek precies waar het voor komt: een avondje onbekommerd lachen. Toch doet deze gouden formule in Hij wordt vanzelf moe, Visschers dertiende solovoorstelling, ook af en toe wat sleets aan.

De trouwe volger van Bert Visschers werk zal in deze show veel herkenbaars aantreffen. Om te beginnen een kaderverhaal, dat de voorstelling losjes bij elkaar houdt. Dit keer draait het om de zigeunerfamilie Tokko Pepetto, die door de komst van een strijkijzerfabriek van haar kamp dreigt te worden verdreven. Op dit verhaal is ook het als altijd rijke decor geënt, dat bestaat uit drie bontgekleurde woonwagens, waar gedurende de voorstelling regelmatig in- en uitgelopen wordt.

Samen met twee acteurs, die vooral een dienende rol hebben, zet Visscher diverse personages uit het verhaal neer, waaronder de doorrookte flamenco-danseres Rosita. Daarnaast zijn er ook regelmatig uitstapjes waarbij hij als zichzelf het publiek onderhoudt over zijn duikavonturen op Bonaire of zijn voorliefde voor het televisieprogramma Ik vertrek.

Dit alles wordt gelardeerd met een stortvloed aan flauwe, woordspelige grappen, van het kaliber: ‘Het is triest als je een bek vol muesli hebt en niest.’ Daar moet je van houden, maar feit is dat Visscher een meester is in het brengen van dit soort humor. Bovendien ironiseert hij voortdurend zijn eigen flauwigheden, door veelbetekenend zijn wenkbrauwen op te trekken of terloops te roepen dat het ook eigenlijk te slecht was wat hij daarnet zei. Daardoor blijf je meegaan in zijn ongein en zit je, ondanks jezelf, toch weer te grinniken wanneer hij opkomt als lid van motorclub No Calendar.

Een beetje pijnlijk is wel dat veel van Visschers humor het moet hebben van het bevestigen van stereotypen. In Overijssel wonen alleen maar domme boeren. Homo’s zijn geile leernichten. Zijn vrouw is een heks. Dat soort grappen werken nog altijd, maar ze hebben anno 2018 wel hun onschuld wat verloren. Veel van Visschers fans zal dit wellicht een worst wezen. Toch viel op dat zeker niet alle grappen van het bovengenoemde type op deze avond aansloegen. Verschillende keren klonk ook de oooh-lach, die aangeeft dat een cabaretier op het randje van al te grof balanceert.

Dit, in combinatie met het enigszins wegzakken van de energie in het laatste deel van de voorstelling, zorgt ervoor dat Bert Visscher deze keer zijn grote naam niet helemaal waarmaakt. Zou hij dan toch zijn houdbaarheidsdatum hebben bereikt?

Foto: Maarten van der Wal

Elders

NRC Handelsblad
★★★★☆

'Eigenlijk zijn de voorstellingen van Bert Visscher heel voorspelbaar. Als hij met een oud pruttelend autootje het toneel op komt rijden, wéét je al dat dat autootje straks niet meer wil starten. Des te knapper is het dat Visschers vaste formule nog altijd werkt. Dat komt doordat zijn dunne verhaallijntjes vooral als uitgangspunt dienen voor allerlei komische terzijdes.' Dick Zijp

5 Reacties op "Hij wordt vanzelf moe"

  1. Jeroen schreef:

    Waarom hebben die grappen anno 2018 hun onschuld verloren? Grapje is grapje toch? En wat is er mis met een ohhh lach?

    Waarom moet zelfs Bert Visscher politiek correct?

  2. Nuno Blijboom Nuno Blijboom schreef:

    Ha Jeroen,

    Ik had een vraagje: ik volg je reacties nu al een tijd lang met veel plezier, met name omdat je een duidelijke mening hebt over (cabaret)kritiek. Nu ben ik voor Theaterkrant bezig met het opzetten van een podcastreeks ‘Kritiek op Kritiek’, waarbij ik makers/critici/lezers aan het woord wil laten over theaterkritiek. Wat is er al goed? Wat kan er beter? Waar ben je het mee eens of juist mee oneens? Dit hoeft niet beperkt te zijn tot één recensie of één voorstelling, maar een algemener gesprek over de staat van de theaterkritiek is ook mogelijk.

    Ik vroeg me af of jij als actief reageerder op Theaterkrant geïnteresseerd bent om een keer aan te schuiven en met mij in gesprek te gaan. Als je anoniem wil blijven dan garandeer ik dat je stem vervormd wordt en ik geen verdere informatie over je zal publiceren.

    Als je interesse hebt, kan je me mailen op ngblijboom@gmail.com

    Ik hoor graag van je!

    Met vriendelijke groet,
    Nuno Blijboom

  3. Marike Hazenberg schreef:

    Kent u de website zwartekat.nl?
    Daar is momenteel ook een reeks met interviews met recensenten gaande in de vorm van een podcast. En wat Bert Visser betreft: ik heb de voorstelling nog niet gezien dus kan er ook nog geen mening over geven maar ik kan het altijd wel waarderen een goeie flauwe grap. Ik heb Ton Kas zijn moppentappers show ook gezien en dat vond ik niet veel aan omdat die grappen voorspelbaar en vaak dan weer niet leuk waren maar Bert is meestal wel origineel met flauwe grappen.

  4. Jaap Reedijk schreef:

    Marike, natuurlijk kent Nuno de cabaretsite Zwarte Kat. Iedereen die beroepshalve bezig is met theater en cabaret kijkt met een schuin oog naar Zwarte Kat omdat daar juist de meest recente en volledige informatie over cabaret vermeld wordt. Ik denk zelfs dat Nuno Blijboom juist ‘geïnspireerd’ is door Zwarte Kat met zijn idee om een podcastserie met makers en critici op te zetten. Misschien zelfs mosterd na de maaltijd want zo’n reeks is er nu al bij Zwarte Kat en nog een erg goede ook maar dat heeft Nuno ongetwijfeld al gehoord.

  5. Jeroen schreef:

    Sinds het forum bij Zwartekat weg is kom ik er eigenlijk niet meer. Zonde. Had het erg leuk gevonden die topics af en toe nog eens na te lezen.

Reageer

Uw E-mail adres zal niet gepubliceerd worden.