Het zaallicht is al een tijdje gedimd en het publiek is stil. Op het podium staat alleen een houten stoel. Het wachten is op Jugal Bhinde, de maker en hoofdrolspeler van Without Armour. Als er na een paar minuten nog niets gebeurt, komt iemand het podium op die later door Bhinde als de lichttechnicus aangeduid zal worden. Hij zegt dat hij er niet op voorbereid was de voorstelling te moeten inleiden, en trekt daarna Bhinde uit de coulissen.

Bhinde hangt eerst een verhaal op over migraine, om daarna toe te geven dat hij van de zenuwen niet op durfde te komen. Wat een dramaturgische gimmick lijkt, blijkt later ook de kern van Without Armour te vatten. Het is alsof Bhinde het niet helemaal heeft aangedurfd om zichzelf prijs te geven of zijn materiaal goed uit te werken, waardoor een noodgreep als dit een goed idee leek.

We leren over de Indiase mythe van Karna, een te vondeling gelegde jongen die opgroeit in een bescheiden familie, vervolgens bij een bezoek aan het hof wordt vernederd omdat hij tot een lage kaste behoort, en uiteindelijk zelf van koninklijke komaf blijkt te zijn. Bhinde wisselt het vertellen van dit sprookje af met anekdotes uit zijn eigen jeugd.

Daarbij laat hij ook het contrast zien: Bhinde groeide op in welvaart, met een auto met chauffeur die continu tot zijn beschikking stonden, en ouders die hem overlaadden met dure cadeaus. Hij laat zien dat hij als kleine jongen net als Karna momenten van eenzaamheid en vernedering heeft gekend.

Maar hij maakt nergens duidelijk waarom hij nu juist deze twee vertellingen verweeft, wat de dwarsverbanden zijn, of hoe het ene verhaal het andere in een nieuw daglicht stelt.Af en toe bouwt Bhinde bruggetjes tussen de biografie van de mythische figuur Karna en die van hemzelf, maar het blijft zoeken naar het grotere punt dat hij wil maken.

Bovendien bedient Bhinde zich van het soort archaïsch taalgebruik dat weliswaar past bij oude mythen, maar daarmee ook patriarchale denkbeelden en elementen van een kastensysteem normaliseert. Dit alles wekt de indruk van een gebrek aan analyse of reflectie.

Wanneer Bhinde op kwetsbare wijze vertelt over de eenzaamheid die hij als kind van gescheiden ouders ervoer, en over het seksueel misbruik dat hij meemaakte als student in de Verenigde Staten, krijgt de voorstelling meer diepgang. Dan begint de eerdergenoemde lichttechnicus vanuit de zaal te roepen dat Bhinde afwijkt van het script, en terug moet keren naar het verhaal van Karna.

Het inzetten van deze tweede speler lijkt bedoeld om het personage van de verteller meer uit de verf te laten komen, maar roept de vraag op waarom Bhinde dit niet op eigen kracht kan – vooral omdat hij overduidelijk een getalenteerd verhalenverteller is. Without Armour voelt daarmee aan als een voorstelling die nog niet helemaal af is, en alleen opgevoerd kon worden omdat iemand de maker het podium op trok.

Foto’s: Nina Walters