Judith Westbroek vindt verjaardagen het leukste op de wereld. Het liefst zou ze elke dag wel jarig willen zijn. Groter groeien, ouder worden, feestjes vieren – wie wil dat nou niet? Nou, haar medemaker en tegenspeler Mijntje Pronk bijvoorbeeld. Die zit helemaal niet te wachten op volwassen worden. ‘Waarom mag ik niet vieren hoe klein ik nog ben?’

Wie viert er vandaag hun verjaardag? heet dit muzikaal verteltheater voor vierplussers, die ook de 25e verjaardag van jeugdtheatergezelschap Het Laagland markeert. De makers trakteren het publiek onder meer op scènes die ze baseerden op de welbekende dierenverhalen van Toon Tellegen – die ze deels vertellend, deels uitspelend (gekke stemmetjes, een grappig loopje), met grove penstreken tot leven wekken.

Zo komt in deze vijftig minuten durende voorstelling, een keur aan perspectieven op jarig zijn en feestvieren voorbij: van de beer die graag door iedereen uitgenodigd wil worden om taart te komen eten, tot het intieme feestje van de mossel, of de uitgerekte verjaardagssamenkomst van de snoek en de karper. In de vriendelijke, filosofische kleinoodjes van Tellegen worden verwachtingen geschept en bijgesteld, emoties onderzocht en vriendschappen bestendigd.

De twee opgeruimde spelers larderen deze verjaardagsverhalencollage met een paar lieve liedjes, wat leuke gekke dansjes en een aantal korte interacties met de jonge toeschouwers, die ze onder meer vragen naar hun verjaardagsvoorkeuren en mee laten trommelen en toeteren op hun onzichtbare muziekinstrumenten.

Dat alles is zonder meer heel sympathiek, maar de voorstelling kabbelt ook wel een beetje richtingloos voort. Het interessants zijn de scènes waarin de spelers met hun open spel vanuit zichzelf reflecteren op jarig zijn, of ouder worden in het algemeen. Ook omdat er dan eventjes iets op het spel staat in het hier en nu, en er dus een (klein) conflictje moet worden beslecht.

Dat contrast tussen beiden had best nog wel wat meer uitwerking verdiend: zowel klein willen blijven als groot willen worden is namelijk voorstelbaar en herkenbaar, maar heeft allebei ook wel een zekere tragiek. Er hadden gerust een paar van de dierenverhaaltjes geschrapt kunnen worden om hier wat dieper op in te gaan.

Eventjes zijn ze bang elkaar kwijt te raken als de een groot wil worden en de ander juist klein wil blijven. Maar uiteindelijk besluiten ze dat dat natuurlijk nergens voor nodig is. Mooi natuurlijk, al komt die omslag tamelijk onvoorbereid. Zo komt alles eigenlijk alweer goed voordat het misging, en blijft dit feestje vooral gezellig en keurig bedaard.

Foto: Joost Milde