Ergens halverwege zingen de zes artiesten, die met elkaar de theaterversie van Welkom in de middeleeuwen spelen, ‘Mag ik dan bij jou?’ Het is een knipoog naar het bekende troostlied van Claudia de Breij en muzikaal gezien het hoogtepunt van de voorstelling. We zijn dan na veel middeleeuwse rampen en ellende aanbeland bij de pestepidemie, die zo ongeveer de helft van de wereldbevolking zou uitschakelen.

Er zijn meer mooie liedjes te beluisteren in deze voorstelling van Bos Theaterproducties, die gebaseerd is op vrolijk-educatieve de NPO-serie Welkom in de middeleeuwen. Het succes daarvan zal zeker een van de redenen zijn geweest het theater in te gaan, maar dat blijk toch lastiger dan wellicht gedacht. Waar op televisie elk onderwerp een eigen aflevering krijgt, worden hier in twee uur tijd de hele middeleeuwen er doorheen gejast, te beginnen met de Germanen die in 476 de Romeinen verdreven.

Daarna gaat het in hink-stap-sprong door tien eeuwen geschiedenis, met talloze snelverkledingen, opvallend veel pies-, poep- en kotsgrappen, en af en toe dus een mooi lied. Bonifatius is nog niet vermoord of Karel de Grote maakt al zijn opwachting, waarna we meteen te gast zijn bij een schransdiner op het Muiderslot van Floris de Vijfde. Of er nog belangrijke vrouwen in de Middeleeuwen waren, is de vraag vanuit de zaal. Natuurlijk, en daar komen ze: Madame de Bretagne, Hildegard von Bingen en Jeanne d’Arc – allemaal krijgen ze een momentje.

De voorstelling is geschreven en geregisseerd door Niek Barendsen, en hij lijkt zijn eigen mateloosheid niet echt in toom te hebben gehouden. De vorm is die van een revue, met liedjes, sketches, af en toe een dansje en interactie met de zaal. Helaas zijn de scènes zo kort en inhoudelijk dun dat ze vervliegen waar je bij zit. Onderwerpen als de boekdrukkunst en de beeldenstorm worden echt tekortgedaan. Opvallend ook hoe vaak een sketch als een nachtkaars uit gaat. Minder thema’s, beter uitgediept en slimmer gemonteerd – dat zou al helpen.

Uw recensent van dienst bleef, ondanks een aantal momenten van kromme tenen of gefronste wenkbrauwen, niettemin bij de les door de zes uitvoerende artiesten. Onderling hebben ze enorme lol maar dat gaat niet ten koste van de professionaliteit. Stuk voor stuk zijn ze echt goed – van jonge spelers Sophie de Wit en Dick Kingma, tot de ervaren Kim van Zeben en de heerlijk nuchtere, non-conformistische Tobias Nierop.

Ook erg genoten van de talloze rollen van Teun Donders, die de valkuil van zo maar even een typetje spelen, vermijdt. En natuurlijk van de geweldige Desi van Doeveren, die presentatrice Dorine Goudsmit speelt – zo grappig!

Foto’s: Willem van Walderveen