Recensie

Welke Show
Ronald Snijders
★★★★☆ Cabaret
10 november 2016 - Kleine Komedie, Amsterdam - Speellijst
Verstrooide taaluitvinder doet af en toe een ‘Hermansje’
Door gepubliceerd 11 november 2016

Wie Ronald Snijders bezig ziet en hoort in Welke Show, zijn nieuwe voorstelling, weet al snel dat een verhaallijn, een rode draad, een bezinningsmoment, moraal of boodschap er niet in gaat zitten. Want daar kan deze kruising van taaluitvinder, moppentapper, verstrooide professor, Toon Hermans en een doorgedraaide 3D-print van Herman Finkers niks mee. 

Niet dat je het mist hoor. In zijn vorige twee waren de rode draadjes ook maar flinterdun. Welke Show is, mede door de lekker stuwende tweemansbigband en een strakke regie, Ronald Snijders’ leukste tot nu toe. Met de aantekening dat zijn vorm en inhoud zo specifiek zijn dat je er óf wel pap van lust, of er helemaal niks mee kunt.

De woordkunstenaar, in staat alles tot een absurditeit te maken, is nadrukkelijk op jacht naar de lach, de lach en niets anders dan de lach. Die vindt hij voor de pauze (jawel, een pauze!) heel erg vaak. Na de pauze een stuk minder. Opmerkelijk. Je zou het nog bij jezelf kunnen zoeken: dat je al drie kwartier murw bent gebeukt onder zijn zeer vermakelijke spervuur en na het glaasje ranja aan de bar minder ontvankelijk. Maar er zitten in dat tweede deel een paar behoorlijke ‘zakkers’, zoals het oeverloze en flauwe geëmmer over de Amsterdamse tram.

Een voorstelling van Ronald Snijders kun je alleen in het vage beschrijven, om niet al weg te geven wat de maker voor zijn zaal heeft bedoeld. De geestige openingsact met de twee muzikanten Erik Verwey (toetsen) en Bram Knol (drums) wordt gevolgd door een strijd met zijn microfoons die zijn stem en verhalen met verkeerde klemtonen doorgeven. Hij raast langs zijn bucket-list, speelt een dolgedraaide radiopresentator die een luisteraar belt, wordt steeds ‘gebeld door kinderliedjes’ met rare vragen en heeft heel erg last van binnenrijm. Dan zet hij, met argumenten, het alfabet in een logische volgorde en vraagt hij zich af waarom steeds meer woorden met een K worden geschreven tegenwoordig. Vroeger schreef men Kogel gewoon met een V. Wat was daar mis mee?

Snijders jast er de ene na de andere vervreemdende logica en krankzinnige inval doorheen. En natuurlijk zijn er ook weer de geheel nieuwe woorden, die hij samen met Fedor van Eldijk verzint en waarvan al een bundel verscheen, de Alfabetweter (‘Mozeseend’: eend die niet kan zwemmen omdat het water steeds opzij gaat).

In het jaar dat Toon Hermans honderd zou zijn geworden doet Ronald Snijders in Welke Show af en toe een ‘Hermansje’: een liedje over niks, het uitmelken van iets pietluttigs, met de mimiek van de Limburgse komiek. Begeleid door zijn miniband met big geluid parodieert Snijders in een aantal liedjes het entertainmentsfeertje van de oude meester. Met het timbre en de tril in de stem. Maar hij kan ook best een aardig eindje zingen als zichzelf.

Foto: Jaap Reedijk

6 Reacties

  1. Kick
    Geplaatst op 11 november 2016 om 21:25 | Permalink

    Wat en treffende recensie! Ik zag de try-out en herken alles terug. Maar dan ongetwijfeld geperfectioneerd. Ik ga gauw kijken.

  2. Monique
    Geplaatst op 18 december 2016 om 18:19 | Permalink

    Ik vond het een vreselijke voorstelling. Erg flauwe grappen. Het voelde als een voorstelling van groep 8 tijdens jaarafsluiting. Na de pauze waren al mensen weg gebleven…ik wilde dat ik die keus ook had gemaakt, want kon ik voor de pauze een enkele keer lachen….na de pauze was dat voorbij.
    Sorry…ik wil Ronald niet krenken. De muzikanten hadden meer aandacht mogen hebben.

  3. Heleen
    Geplaatst op 26 januari 2017 om 21:37 | Permalink

    Ik heb me nog nooit zo verveeld tijdens een cabaretvoorstelling als tijdens deze. De titel is treffend, dat wel. Ik houd van taal en taalgrapjes, ik heb welgeteld 2 keer gelachen. Ronalds Moppentrommel was ook een mogelijke titel geweest. Helaas zeeer flauwe moppen. Geen enkele laag in de voorstelling, ik heb geen beeld van de persoonlijkheid van deze man gekregen. Zelf zegt hij daarover: mensen vragen me weleens wat me bezighoudt, nou, ik heb nogal jeuk in mijn liezen. Om maar een beeld van de diepgang te schetsen. Ongelofelijk dat deze voorstelling van sommigen 4 sterren krijgt.

  4. Barbara
    Geplaatst op 16 maart 2017 om 09:41 | Permalink

    Wij zijn in de pauze vertrokken; echt geen goede grap gehoord; basisschoolniveau zoals een mevrouw eerder al terecht zei.
    De uitslagen van de verkiezingen later op de avond waren zo mogelijk nog lachwekkender.

  5. Geplaatst op 1 april 2017 om 15:29 | Permalink

    Pieter
    Zag Ronald in de Junushof in Wageningen in de kleine zaal. Leuke gekke intelligente show. Als Ronald zo door gaat heeft hij straks grote zalen nodig. Kan me wel voorstellen dat niet iedereen zijn chaotische optreden kan waarderen. Als hij straks uitgebalanceerd is hebben wij een Hermans , Sonneveld en Kan in een persoon in het theater erbij.
    Ronald is grappig maar niet ten kosten van anderen. Hij is soms grof maar beschaafd. Geen ordinaire schreeuwer. Heb genoten van zijn show.

  6. Sil
    Geplaatst op 16 juli 2017 om 14:43 | Permalink

    ik ben in DILLIGENTIAin Denhaag geweest
    ik moest even aan hem wennen maar vond um op gegeven moment echt hilarisch
    vond het zeker een geslaagde avond
    volgende x weer van de partij

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★★☆
'Snijders is gegroeid als performer en plaatst, met uitgestreken gezicht, zijn grappen goed. Hij is voor het eerst te horen als zanger en dat klinkt niet slecht, al staan de lekker in het gehoor liggende liedjes vooral in het teken van de grap. Daarnaast zijn er vertrouwde Snijders-elementen, zoals een ontsporend radiojournaal, een lijstje neo-logismen en de presentatie van een alternatieve volgorde voor het alfabet. Wie zei er dat spelen met taal een ouderwetse vorm van humor is? Bij Ronald Snijders is het genre spring-levend.' Joris Henquet
Telegraaf
★★★☆☆
'Toch begint zijn haast studentikoze meligheid op een gegeven moment te irriteren. Het gevoel bekruipt je dat Ronald Snijders met zijn razend hoge tempo een rookgordijn optrekt om te verbergen dat het toch een beetje de nieuwe kleren van de keizer zijn.' Esther Kleuver
NRC Handelsblad
★★☆☆☆
'Het nummer waarin Snijders radiootje speelt, was het aardigste. De dialoog tussen een beller en dj die maar geen afscheid kunnen nemen, ging in zijn oeverloosheid een grens over, waardoor het spannend en leuk werd. Dat was beter dan het geklungel met microfoon en microfoondraad, een klassieker in de slapstick waarvoor het acteren van Snijders te pover is.' Ron Rijghard
Trouw
★★☆☆☆
'In de uitgebreide radiosketch waarin Snijders steeds van zender wisselt en alle platitudes rond radio maken uitspeelt, gloort virtuositeit. Maar het tweede gedeelte is veel minder geslaagd. Dan krijg je genoeg van de almaar terugkerende onnozele gezichten die de komiek trekt om de tijd op te vullen tussen grap en lach.' Rinske Wels

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , ,

  • Elders

    [cf "quote1_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote1_dequote"] [cf "quote1_auteur"]
    [cf "quote2_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote2_dequote"] [cf "quote2_auteur"]
    [cf "quote3_krant"]
    ★★☆☆☆
    [cf "quote3_dequote"] [cf "quote3_auteur"]
    [cf "quote4_krant"]
    ★★☆☆☆
    [cf "quote4_dequote"] [cf "quote4_auteur"]