Recensie

We Free Kings
NTGent
★★★★☆ Muziektheater
19 april 2017 - Theater aan het Spui, Den Haag - Speellijst
Prikkelende liefdesbetuiging aan de jazz
Door gepubliceerd 21 april 2017

Jazz is conversatie. Meerstemmigheid in muziek is geen zeldzaamheid, maar in jazz worden gesprekken gevoerd, monologen afgestoken, laaien discussies op die (zeker in de free jazz) niet altijd tot overeenstemming leiden. In de voorstelling We Free Kings slaan Wilfried de Jong en Wim Opbrouck de handen ineen om hun liefde voor de jazz te betuigen.

De structuur van de voorstelling is losjes, vol dynamiek en met een hoog tempo. De Jong en Opbrouck komen op als koningen op zoek naar een land. Er wordt gemijmerd over nieuwe horizonnen, over een slak die in cirkeltjes over een terras beweegt, in onze ogen schijnbaar zonder echt vooruitgang te boeken, maar ‘wat is ver als je niet weet wat dichtbij is?’ Vanuit daar volgt een reeks scènes waarin vrij wordt geassocieerd rond de vraag hoe vrij we eigenlijk zijn als mens.

In onze gedachten zijn we vrij, zo wordt weleens gezegd, maar ook in ons denken leggen we onszelf wel degelijk restricties op. Bewust als we zijn van onze omgeving, de maatschappij, de heersende moraal. In een van de dialogen worden de grenzen daarvan opgezocht en de vraag opgeworpen op welk moment zo’n grens overschreden wordt. Want hoe vrijblijvend zijn gedachten eigenlijk? En de woorden die we eraan geven?

Zo gaat We Free Kings dus ook, en misschien wel juist, over grenzen en de paradox dat we in de poging onze vrijheid te beschermen die vrijheid zo vaak beknotten. Het zijn complexe thema’s die worden aangesneden, maar dat gaat nergens ten koste van de lichtvoetigheid. De voorstelling voelt soms bijna als een reeks intermezzo’s, maar blijkt bij nader inzien wel degelijk knap in elkaar te zitten, vol goed geplaatste tempowisselingen en motiefjes. Waarbij taal soms muziek wordt (het prachtig muzikale gedicht Lamento van Remco Campert) en muziek taal (De Jong en Opbrouck voeren in een van de eerste scènes een dialoog in geneurie).

De twee mannen zetten hun lichaam, hun stem, in als instrumenten. Zich daarmee onderdeel makend van die altijd maar weer terugkerende jazz. Ze slagen erin die muziek op uiteenlopende manieren tot ons te brengen. Uiteraard via het gehoor, maar ze doen ook een dappere en geslaagde poging jazz en de essentie (of misschien wel essenties) ervan zichtbaar te maken. Ze rennen en huppelen het podium over om dat kinderlijke gevoel van plezier en grenzeloosheid ervan voelbaar te maken, vertalen een zogenaamd chaotische ritme in een indrukwekkend exacte choreografie. We Free Kings is geestig, uitdagend en prikkelend.

Foto: Phile Deprez

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★★☆
'Resultaat is een heerlijke muziektheatervoorstelling, die de associatiedrift prikkelt en lachspieren kietelt. Zien we de mannen met hun gekroonde koppen over de vlakke vloer dwalen, dan krijgt het geheel soms een Shakespeariaanse touch; even later staan ze als een paar vrolijke herten in een sprookjeswoud tegenover elkaar. Er volgt een pas de deux met dranghekken en eens in de zoveel tijd geven ze met heel hun lijf een uitbundig jazznummer ten beste; een feest om te zien - en te horen.' Karin Veraart
NRC Handelsblad
★★★☆☆
'Het mooiste is als de acteurs zonder een instrument de sax en drums nadoen, spelend met hun hele lichaam. Vooral de drumsolo is geweldig: met minimale vingerbewegingen zien we de sticks door de lucht vliegen, exact getimed.' Kester Freriks

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, ,

  • Elders

    de Volkskrant
    ★★★★☆
    'Resultaat is een heerlijke muziektheatervoorstelling, die de associatiedrift prikkelt en lachspieren kietelt. Zien we de mannen met hun gekroonde koppen over de vlakke vloer dwalen, dan krijgt het geheel soms een Shakespeariaanse touch; even later staan ze als een paar vrolijke herten in een sprookjeswoud tegenover elkaar. Er volgt een pas de deux met dranghekken en eens in de zoveel tijd geven ze met heel hun lijf een uitbundig jazznummer ten beste; een feest om te zien - en te horen.' Karin Veraart
    NRC Handelsblad
    ★★★☆☆
    'Het mooiste is als de acteurs zonder een instrument de sax en drums nadoen, spelend met hun hele lichaam. Vooral de drumsolo is geweldig: met minimale vingerbewegingen zien we de sticks door de lucht vliegen, exact getimed.' Kester Freriks