Recensie

Voyager One
Touki Delpine / Productiehuis Rotterdam / Operadagen Rotterdam
★★★★☆ Muziektheater
18 mei 2017 - Operadagen Rotterdam, Dak Hofbogen, Rotterdam - Speellijst
De mensheid op een voetstuk
Door gepubliceerd 19 mei 2017

Op 5 september 1977 lanceert de NASA de onbemande ruimtesonde Voyager 1, met als opmerkelijke bagage een gouden grammafoonplaat; de Voyager Golden Record bevat begroetingen in vijfenvijftig talen, en een anderhalf uur durende selectie van muziek en geluiden uit allerlei verschillende culturen. Dit alles om de diversiteit van de mens te introduceren aan mogelijk buitenaards leven.

Veertig jaar na dato vond muziektheatercollectief Touki Delphine het tijd voor een nieuwe selectie. Kernleden Bo Koek, Rik Elstgeest en John van Oostrum werden aangevuld met Arend Pinoy, Bernadeta Astari en Chris Doyle, en in een uitbundig feest brengen zij hun adaptatie van de mensheid in een anderhalf uur durende notendop.

Het begint natuurlijk met de begroetingen in alle talen. Maar al snel worden er meer gecompliceerde eigenschappen van de mens uitgelegd. Humor, emoties, contrasterende gevoelens. Het uitblazen van de kaarsjes op een verjaardag. De magnetron als symbool voor vrijheid en gemak. ‘Do you have microwaves?’

De kracht van deze aanstekelijke festivalvoorstelling zit hem in de vanzelfsprekendheid waarmee de leden pure esthetiek en volslagen belachelijkheid naast elkaar laten bestaan. Het gegeven dat schoonheid en onzin elkaar niet in de weg staan, maar elkaar versterken. De prachtige stem van sopraan Astari gaat door merg en been. Arend Pinoy heeft een hilarische act in oer-Hollandse klederdracht. Ondertussen stellen ze, met uitgestreken gezichten, hun onzichtbare buitenaardse wezen vragen over hun gebruiken. ‘What do you eat? Do you have hobbies? Do you like safari trips?’

Voyager One is een absurdistische cocktail van muziek, toneelacts, choreografieën en losse teksten, versterkt door de uitbundige scenografie van Koen Steger (vormgeving), Miguel Rodriguez (geluid), Esmée Thomassen (kostumering) en Martijn Nieuwenburg (licht). Ze zetten de mensheid vrolijk op een voetstuk, om hem vervolgens in het volle zicht te laten struikelen. Ook is het een ode aan onze diversiteit – laten we die vieren in plaats van slechten. Ten slotte is het in een lekker over de top zoetsappige finale een pleidooi voor de kunst. ‘We are all human creatures of the planet Earth.’

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

Het Parool
'Wat het verhaal precies is? Geen idee. Maar dat het adembenemend is, dat is zeker. Vooral vanwege acteur en danser Arend Pinoy (37), die de eerste twintig minuten stilstaat op het podium. In een legging en een shirt met glitters, een kroon op het hoofd. Allemaal van goud. Als hij zich in een vijf minuten durende solo aan de meest gekke dansjes waagt, over de grond kruipt, rolt en vuur spuwt, lijkt hij langzaamaan toch echt te ontsporen, alsof hij de waanzin van het leven toont.' Rajko Disseldorp

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , ,

  • Elders

    Het Parool
    'Wat het verhaal precies is? Geen idee. Maar dat het adembenemend is, dat is zeker. Vooral vanwege acteur en danser Arend Pinoy (37), die de eerste twintig minuten stilstaat op het podium. In een legging en een shirt met glitters, een kroon op het hoofd. Allemaal van goud. Als hij zich in een vijf minuten durende solo aan de meest gekke dansjes waagt, over de grond kruipt, rolt en vuur spuwt, lijkt hij langzaamaan toch echt te ontsporen, alsof hij de waanzin van het leven toont.' Rajko Disseldorp