Of ze de personages nu kennen uit de (voor)leesboeken of van televisie, bij veel jonge kinderen zal Vos en Haas een belletje doen rinkelen. Fans, opgelet: vanaf nu zijn Vos, Haas en hun vriendjes Uil en Ever te zien én te ontmoeten in het theater.
Vos en Haas samen in het bos van Kadee Producties is een poppenmusical voor families met kinderen vanaf 3 jaar. Het verhaal is bijgevolg eenvoudig: Uil, Ever (het everzwijn) en Vos zijn op zoek naar het ideale cadeautje voor de verjaardag van Haas. Vos besluit om koekjes te bakken, maar smult zo veel van het beslag dat er niets meer overblijft voor Haas. Dan weerklinkt het geluid van een koekoek in het bos en besluit hij de vogel te gaan opzoeken: ‘Een trekvogel. En die heeft dubbel zo veel trek in koekjes. Dus de koekoek zal mij zeker aan koekjes kunnen helpen.’
Het uitgangspunt van Vos’ zoektocht naar de koekoek is dus een heerlijke taalspielerei. Homofonen, alliteraties… De musical is – net als de boeken van Sylvia Vanden Heede – doorspekt met dit soort woordgrapjes: ‘Jij heet Haas want je hebt altijd haast’ of ‘Gaan we trainen? Ik zie geen trein!’ Voor een driejarige is dit soort humor te complex, maar voor de iets oudere kinderen is deze musical vaak een prachtige taalles. Als Uil op een gegeven moment een klokje in zijn zak vindt, weet Haas dat dit een ‘kompas’ is. Op een toegankelijke manier wordt de betekenis uitgelegd, aangevuld met woorden als noord, oost, zuid en west.
Bovendien is de show, in regie van Fleur Hendriks, zeer interactief. We doen aan ochtendgymnastiek, mogen dansen en zelfs een koekoek nabootsen. Wanneer Vos vermist raakt, zoeken alle kinderen in de zaal mee: ‘Misschien zit hij wel bij iemand onder de stoel?’ Het is precies wat een familiemusical nodig heeft om de aandacht van de kleinsten vijftig minuten lang vast te houden.
Hoewel de toeschouwers niet stil op hun stoel moeten blijven zitten, staan de acteurs met hun poppen er op het podium over het algemeen wel vrij statisch bij. Tijdens de liedjes staan de poppen zelfs vaak gewoon op een rijtje vooraan op het podium, hooguit met een arm of vleugel te zwaaien. Choreografie blijft bij verschillende nummers uit.
De meest dankbare pop om mee te spelen – en daardoor ook het leukste figuur op het podium – is Uil, gespeeld door actrice Luka De Baets. Zij stond, ook voor Kadee Producties, eerder dit jaar nog op de planken in de rockmusical Next To Normal. Omdat de pop van Uil een stuk kleiner is en kan vliegen, is dit het meest beweeglijke – en daardoor ook meest sprekende – figuur. Meer dan haar collega’s, weet ze helemaal te verdwijnen achter de pop.
Een gemiste speelkans is dat de mondjes van de poppen vaak eerder willekeurig open en dicht ‘bekken’ in plaats van dat ze gesynchroniseerd met de tekst bewegen. De illusie dat een pop leeft, wordt hierdoor gedeeltelijk doorbroken.
Eén van mijn favoriete momenten uit de voorstelling, is het lied waarin Vos koekjes begint te bakken en per ongeluk al het deeg alvast opsnoept. Niet enkel is dit momentje zeer grappig, het volle potentieel van de pop wordt nu ook benut. In deze scène staan er namelijk twee poppenspelers achter Vos, waardoor plots wél het volledige lichaam van het personage tot leven kan komen: het hoofd, de benen, het lijfje en twee armen, in samenspel met een garde en een beslagkom. Hiervan had ik graag meer gezien.
De musical heeft een illustratief geschilderd decor waarop onder andere bomen, een spin en een specht prijken. Voorts worden er af en toe enkele zetstukken op het podium gebracht, zoals boomstronkjes, een strandstoel of een tafel; maar qua extra decorelementen houdt de musical het beperkt.
De visueel mooiste scène, is het moment waarop Vos verdwaalt in het donkere bos. Het podium vult zich op dat moment met rook en achter een groot gordijn doemen schaduwfiguren op. Ondanks de grimmige sfeer is deze scène perfect op maat vormgegeven zodat de jongsten van de familie geen schrik hebben.
Foto’s: Bart Vandersmissen
