Recensie

Treasures
Ashton Brothers
★★★★☆ Cabaret
10 december 2012 - Oude Luxor, Rotterdam - Speellijst
Circus, slapstick en een beetje poëzie
Door gepubliceerd 12 december 2012

‘Never break a winning formula,’ luidt het gezegde. In het geval van de Ashton Brothers bestaat die winnende formule uit Joost Spijkers, Friso van Vemde, Pepijn Gunneweg en Pim Muda. Vier muzikale theatermakers die ook in hun nieuwe show Treasures met aanstekelijk spelplezier een geslaagde mix van varieté, slapstick, muziek en acrobatiek laten zien.

In een decor van zwart-witte doeken en met zwart-witte kostuums, brengen de Ashton Brothers verschillende scènes en acts die losjes gekoppeld zijn aan het thema van de dood. Dat begint al in de eerste scène met een choreografie van doodskisten. De toon in de zaal is gezet: dit gaat een leuke avond worden. De dood is nergens zo’n vrolijk onderwerp als bij de Ashton Brothers.

Net als hun eerdere voorstellingen De tragiek van de onderman (2002), Ballyhoo! (2005) en Charlatans (2008), is Treasures een afwisselende avond vol muzikaal en fysiek theater. Er komen ‘oude bekenden’ voorbij als de pullover-mannetjes en de man die met zijn tanden een ladder beklimt, muzikanten die maar één maat spelen en wat flauwe scènes over piemels en vechtersbaasjes. En natuurlijk worden ook dit keer liedjes uitgevoerd onder fysiek uitdagende omstandigheden.

De hoogtepunten van de voorstelling zijn echter de scènes die de grap overstijgen. Zoals een luchtacrobatische act waarin een man die zijn ontlasting niet kan ophouden, met twee wc-brillen als ringen, reikt naar een rol toiletpapier. Of de act van de goochelaar waarin, door het verlies van zijn vrouw geen truc meer lukt, maar wel van overal en nergens wijnflessen vandaan komen. Of het lied dat begint als klaagzang maar eindigt in dansen op het graf van een geliefde om het leven en de liefde te vieren. Langzaam maar zeker komt ook de kleur terug in de voorstelling. Eerst in paarse bolhoedjes en een rode Digros-tas, later in groengeruite en knalrode kilts. De reïncarnatie van de goudvis zorgt ten slotte voor een schitterend eindbeeld.

Treasures maakt net iets meer ruimte voor de poëzie van het circus dan enkel entertainment. Toegegeven, het is een kleine ruimte. De hoofdmoot is en blijft de lach. Het werd inderdaad een leuke avond.

(foto: Leo van Velzen)

2 Reacties

  1. Geplaatst op 12 december 2012 om 19:33 | Permalink

    We waren blij, ontroerd en verbijsterd. Wat een klasse. We zijn er nog steeds schor van.whaaaauw!

  2. Geplaatst op 20 februari 2014 om 20:46 | Permalink

    Superleuk!!
    Ik was er heen in Sittard-Geleen.
    Ik zou er zo nog eens heen willen gaan!!

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

Het Parool
★★★★☆
'De acts zijn niet per se revolutionair,maar wel perfect fijngeslepen. En altijd zijn de tragikomische personages belangrijker dan de truc zelf, wat de melancholische sfeer alleen maar versterkt.' Mike Peek
de Volkskrant
★★★★☆
'Maar meer dam ooit slaat in Treasures de ontroering toe, omdat sommige beelden naast komische en virtuoos ook hartverscheurend zijn.' Joris Henquet
NRC Handelsblad
★★★★☆
'Samen met hun vaste regisseur Peter de Baan weten de Ashton Brothers opnieuw hun grenzen te verleggen. Iets minder fysiek misschien, maar met des te meer rare wendingen.' Henk van Gelder

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , ,

  • Elders

    Het Parool
    ★★★★☆
    'De acts zijn niet per se revolutionair,maar wel perfect fijngeslepen. En altijd zijn de tragikomische personages belangrijker dan de truc zelf, wat de melancholische sfeer alleen maar versterkt.' Mike Peek
    de Volkskrant
    ★★★★☆
    'Maar meer dam ooit slaat in Treasures de ontroering toe, omdat sommige beelden naast komische en virtuoos ook hartverscheurend zijn.' Joris Henquet
    NRC Handelsblad
    ★★★★☆
    'Samen met hun vaste regisseur Peter de Baan weten de Ashton Brothers opnieuw hun grenzen te verleggen. Iets minder fysiek misschien, maar met des te meer rare wendingen.' Henk van Gelder