Nieuw Nederlands Operafront / Nationaal Jeugd Orkest / Grachtenfestival
Traviata Remixed
★★★★☆
Intrigerende hipster-opera
Oswin Schneeweisz
14 augustus 2016
Gezien op 13 augustus 2016, Grachtenfestival, Westergasfabriek, Amsterdam

Wie de Traviata wil regisseren moet een feestje kunnen bouwen en dat kan regisseur Lotte de Beer. Haar Traviata Remixed is een groot feest, compleet met DJ, drank, drugs, seks en rock ’n roll. De Beer transformeerde de operaklassieker tot een soort hipster-opera die breekt met de conventies van de traditionele opera.

De zuiveringshal van de Westergasfabriek bleek omgetoverd tot een soort lounge club, compleet met wijnbar en grote felgekleurde zitzakken. Meisjes gingen met gratis drankjes rond en maakten zo het publiek deel van Violetta’s feest. Geen traditioneel negentiende-eeuws feest met baljurken, courtisanes en flonkerende kroonluchters, maar een houseparty met dreunende drums and bass, een horde feestende jongeren en Violetta als omhooggevallen en aan lager wal geraakt seksbommetje. Op die manier wil Lotte de Beer, die vorig seizoen een sublieme Hänsel und Gretel regisseerde bij De Nederlandse Opera en min of meer onder de hoede is genomen door intendant Pierre Audi, de Traviata moderniseren.

Op zich valt daar veel voor te zeggen. Wat je ziet en hoort is sprankelend nieuw. En dat is een verdienste voor een ‘afgekloven’ opera als La Traviata. Het concept werkt, omdat De Beer op geniale wijze precies de essentie overeind weet te houden en vertaalt naar de beeld- en communicatievormen van onze tijd: video, snapchat, twitter. ‘We miss you’, tweeten de feestgangers. Geen wonder, want Violetta ligt elders op sterven. Traviata Remixed is snel, kinky, flitsend en glamoureus, maar het is ook een hartverscheurend drama: geniaal balancerend tussen de intimiteit van een opera als La Boheme en de oppervlakkigheid van de partyscene. In dramaturgisch opzicht is dat een olympische prestatie.

Het concept waarmee De Beer en haar gezelschap Nieuw Nederlands Operafront sinds enkele jaren aan de weg timmeren heeft ontegenzeggelijk toekomst. Het levert in elk geval verfrissend en vernieuwend muziektheater op. De vraag is echter in hoeverre er hier nog recht wordt gedaan aan de muziek. De remix/bewerking van het componistenduo Moritz Eggert en Jacopo Salvatori kwam in elk geval niet veel verder dan een halfzacht aftreksel van de echte partituur. Het klonk allemaal wel als Verdi, maar het was het niet en dat was waarschijnlijk ook precies de bedoeling. Want waarom zou je de muziek anders opzomeren met een flink portie house, reggae en electronica? Alleen de bezetting al met viool, cello, elektronische drumkit, houtblazers, trombones, keyboard en elektrische bas riekt niet bepaald Verdiaans. Die bezetting was in de galmende ruimte van de Westergasfabriek vooral goed voor een zompig geluid, dat waarschijnlijk mede werd veroorzaakt door de matige kwaliteit van de geluidsversterking. Een euvel dat ook de fraaie stemmen van Alexandra Flood en Alessandro Scotto di Luzio ontsierde. Ernst Daniël Smid was tussen al die talentvolle jonkies een overtuigend vadertje Germont.

Foto: Jeroen van Zijp

Elders

de Volkskrant
★★★☆☆

'De scheidslijnen tussen publiek en spelers zijn bewust vervaagd, maar dat maakt het geheel er voor de toeschouwers op de wat afgelegen tribune niet overzichtelijker op. De zangers zetten zich met prijzenswaardig vuur in. Voorop staat Alexandra Flood, die Violetta gepassioneerd, maar oorstrelend vertolkt, met tenoraal weerwerk van Alessandro Scotto di Luzio als Alfredo, terwijl de grijze Ernst Daniël Smid een waardige Germont neerzet.' Frits van der Waa

Trouw
★★★☆☆
'Door de aantrekkelijke, eenvoudige enscenering tovert De Beer met sfeer, zoals de solisten dat met hun stem doen. Alexandra Flood (Violetta) en Alessandro Scotto di Luzio (Alfred) vullen, versterkt, met een glashelder geluid de hal. De vliegende vaart in het verhaal belet deze zangers en hun collega's, onder wie Ernst Daniel Smid (Alfredo's vader), niet om drama in hun karakters te leggen. De muzikale zwaarte van deze productie ligt bij de zangers, terwijl de rol van de instrumentalisten, ook op het podium, zich grotendeels op de achtergrond afspeelt. Wie voor pure Verdirijkdom komt, zit verkeerd.' Frederike Berntsen
NRC Handelsblad
★★★☆☆
'De Beer wil met haar Nieuw Nederland Operafront opera toegankelijker maken, en dat lukt inderdaad in deze setting in een fabriekshal op het Westergasterrein in Amsterdam; het is haar verdienste dat de afstand tussen zangers en publiek verdwijnt. Muzikaal valt er ook te genieten: het arrangement van Moritz Eggert en Jacopo Salvatori (met onder meer elektrische gitaar en accordeon) is intrigerend. Alexandra Flood maakt indruk als Violetta, maar de uitversterking van de zangers laat te wensen over. En of die beats nou echt een verrijking zijn, nou, nee.' Merlijn Kerkhof
Het Parool
★★★☆☆
Muzikaal is deze remix een ramp. Verdi's orkestpartituur is matig gearrangeerd voor klein ensemble, maar de toevoeging van fantasieloos voorspel, rammelde beats via een sampler en vooral de versterking die de klank volstrekt nivelleert, laat van het restant van Verdi's noten weinig over. Vaak blijven alleen een laag dreunerig ritme en de versterkte stemmen over. Het is een soort i-Padmix: alleen slecht klinkend hoog en laag, geen midden en niets van al het moois dat er in Verdi's doeltreffende orkestraties zit.' Roeland Hazendonk

1 Reactie op "Traviata Remixed"

  1. Olivier Keegel schreef:

    “Vadertje Germond”….

Reageer

Uw E-mail adres zal niet gepubliceerd worden.