Als de voorwaarden voor veiligheid worden geschapen in de afspraken die individuen of gemeenschappen met elkaar maken, dan is het waarborgen ervan evengoed een die alle betrokkenen aangaat. Niet alleen is het noodzakelijk om aan te geven welke grenzen we wensen op te tekenen. Evengoed is het van belang om elkaar daarin te verstaan en die grenzen te respecteren. Toch blijkt in de praktijk dat deze overwegingen veel genuanceerder en complexer zijn dan we ze in een droge analyse willen maken. Want in het touwtrekken tussen de polen die een grens definiëren is er het constante navigeren langs de verwachtingen en aannames die in die overwegingen zijn ingebed.
Een pulserende beat vult Café de Achtertuin en schept de drukkende spanning die de afstand tussen dansers Gaby Berger en Arina Kornyeyeva benadrukt, beiden gesitueerd aan weerszijde van het café. De een op een kruk bij de ingang, de ander zittend op de bar. Er is een tasten en turen. Een zoeken naar elkaar wat Berger doet opstaan en al slalommend rond het publiek haar tegenpool doet zoeken. Zo vangt Tot Hier aan. Een dansvoorstelling die de twee performers constant ziet bewegen tussen de uitersten van aantrekking en afstoting.
Het conflict dat inherent vervlochten is met het aangeven van grenzen en hoe hiermee om te gaan is misschien niet het meest originele uitgangspunt. Maar in deze sterk gedanste voorstelling tonen de twee dansers op prachtige wijze het belang van de aftasting. Steeds weer als er sprake is van toenadering tussen de twee lichamen, die de scherpe hoekigheid van krumping combineren met vloeiende zachtere vormen – waarbij er effectief gebruik wordt gemaakt van de call and response-traditie die we kennen uit verscheidene elements van de hiphopcultuur – is de uitwerking een onzekere. Een zich aandienende wenteling. De zachte aanzet tot herkenning of erkenning van de een ten opzichte van de ander, die wordt ontregeld als deze ook maar begint te neigen naar symbiose.
Tot Hier is een kat-en-muisspel waarin Berger en Kornyeyeva constant aftasten op welke manier twee soorten bewustzijn in elkaars zwaartekracht kunnen worden toegelaten. Zo tonen ze ons het belang van overgave aan elkaar. Dat dit nooit een destinatie is, maar een proces.
Foto: Maarten de Leeuw
