Titanique verzuipt soms in de eigen punchlines, maar is een feestje voor iedereen die houdt van camp, musicals en Céline Dion.

Sommige musicals weten precies wat ze zijn en voor wie ze zijn. We Will Rock You? Geen meesterwerk, maar fans van Freddy Mercury gaan een leuke avond hebben. Zet Six in een theater en je krijgt tieners en twintigers die de liedjes van hun favoriete queens kunnen dromen. Titanique hoort ook in dat rijtje thuis. De jukebox-musical slash Titanic-parodie is schaamteloos bedoeld voor queer millennials met een voorliefde voor musicals en Céline Dion.

Verwacht geen musical waarin Dions hits krampachtig in een verhaal worden gestopt, of een die iets diepzinnigs te zeggen heeft over de bekende scheepsramp. Schrijvers Tye Blue, Marla Mindelle en Constantine Rousouli omarmen de camp van Titanic en Céline Dion volledig en doen er nog een schepje bovenop. In Titanique heeft Dion (Renée van Wegberg) de eeuwige jeugd. Ze was er zelfs bij toen Rose en Jack (Dana van der Geer en Calvin Kromheer) elkaar ontmoetten op het voordek. Kapitein Victor Garber (Rolf Koster) heeft ondertussen een oogje op een ‘Keteltwinkie’, Roses verloofde Cal (Mark Roy Luykx) zit stiekem op Grindr, en haar dominante moeder Ruth wordt gespeeld in drag (Robbert van den Bergh). Als je denkt dat je alles gehad hebt, verschijnt er een ‘IJsberg Bitch’ met Tina Turner kapsel (Naidjim Severina), die River Deep – Mountain High zingt en in een RuPaul-eliminatieronde bepaalt wie naar de reddingsboten sashayt.

Dit alles zit vol met referenties en meta-commentaar op de voorstelling. Jeremy Baker heeft duidelijk plezier gehad in het vertalen van het script, en heeft zich niet ingehouden met verwijzingen naar hedendaagse musicals, bn’ers als Douwe Bob en Marijke Helwegen, of zijn eigen Koefnoen-verleden (‘Stijl en Klasse’ Nesrin). Van den Bergh legt vlak voor de pauze zelfs de voorstelling stil als hij even ‘uit zijn rol stapt’ en een tirade lanceert op Van der Geer en een bordkartonnen Pia Douwes.

De grote grapdichtheid van Titanique is de kracht van de show, maar ook een valkuil. Het is onvermijdelijk dat niet alle grappen tot hun recht komen. Een punchline over een affaire met toeslagen zorgt zelfs even voor een pijnlijke stilte in de zaal. Daarnaast verdrinken de eerste scènes op het schip soms zo in de punchlines, dat er weinig ruimte overblijft om personages te ontwikkelen. Dat is niet zo’n probleem voor de meer campy rollen als Ruth, de kapitein of de ‘onzinkbare’ Molly Brown (Cathalijne de Sonnaville), maar wel voor Rose en Jack, die er te vlak door worden.

Bijzonder is de ruimte die de spelers krijgen om te improviseren. De Céline Dion-rol krijgt zelfs een hele scène waarin ze teksten ter plekke verzint, die Jack en Rose ter plekke moeten nasynchroniseren. Het is een van de leukste momenten in de voorstelling, en leverde op Broadway en West End al verschillende virale filmpjes op. Tel daarbij de verwijzingen op die tijdens de speelperiode vast weer gaan veranderen, en je krijgt een musical die elke voorstelling anders gaat zijn.

De spelers weten daar wel raad mee. Van Wegberg voelt zich als een vis in het water als de droogkomische Celine Dion – die meerdere keren een open doekje komt halen als een ander personage een van haar nummers heeft gezongen – en Van den Bergh steelt de show als vinnige moeder. Kromheers Jack is misschien wel de lastigste rol om te spelen in een ensemble vol met uitvergrote types, maar hij levert desondanks prima werk als stuntelige goedzak. Hij kan zich ophalen aan de komische timing van Van der Geer, die zich na Pretty Woman en Frozen opnieuw bewijst als musical comedy actrice.

Met al die meligheid zou je bijna vergeten hoe goed er over de gehele linie gezongen wordt. Niet alleen de rollen, maar ook achtergrondzangers Kim Reizevoort, Thijs Kokke en Liesanne van Dongen krijgen een moment om vocaal uit te pakken. Natuurlijk krijgen we My Heart Will Go On te horen en zelfs Beauty and the Beast passeert de revue, maar het zijn de minder iconische liedjes als Tell Him die echt indruk maken. Niet in de laatste plaats door de samenzang van Van Wegberg, Van der Geer en De Sonnaville.

Titanique is in 2017 begonnen als eenakter in een theater met 140 stoelen. Negen jaar later merk je dat nog steeds. Dit is een voorstelling die eigenlijk te klein is voor de theaters waar het in gaat staan, en zou beter tot zijn recht komen als eenakter. Maar dat mag de pret niet bederven. Wie een paar uur het verstand op nul wil zetten en hard wil lachen, doet er goed aan om aan boord te komen.

Foto’s: Danny Kaan