Recensie

Titanic
Liat Waysbort, Bitter Sweet Dance
★★☆☆☆ Dans
16 september 2017 - Stadsschouwburg Amsterdam - Speellijst
De grote zaal en de zee
Door gepubliceerd 17 september 2017

Choreograaf Liat Waysbort zet de traditie voort van meester Ohad Naharin en neemt een van zijn eerste werken als inspiratiebron voor haar eerste grotezaalproductie. Aan de technische kwaliteiten van haar dansers ligt het niet, die overtreffen zichzelf. Als het gaat om concept en betekenis overtuigt Titanic minder.

Ook in Nederland leeft de erfenis van Ohad Naharin voort. Guy Weizman en Roni Haver (Noord Nederlands Toneel) en Itamar Serusi (Scapino); ze dansten allemaal – korter of langer – bij Btasheva Dance Company in Israël. Zo was het ook met choreograaf Liat Waysbort, die acht jaar lang lid was van dit gezelschap. Al geruime tijd werkt Waysbort als onafhankelijk choreograaf in het kleinezaalcircuit in Nederland, met Titanic profileert ze zichzelf nu voor het eerst in de grote zaal. The Sinking of the Titanic (1989) was een van de eerste choreografieën van Naharin, een choreografie geïnspireerd op het onverzettelijke orkest dat doorspeelde tijdens de dramatische gebeurtenis. Dansen of je leven ervan afhangt dus. Waysbort’s Titanic is geen re-enactment van dit werk maar neemt het wel als vertrekpunt.

Een danser beweegt diagonaal over het toneel met wapperende armen. Lichamen worden opgerekt tot statige boegbeelden. Een trio imponeert op de voorgrond met agressieve bewegingen vanuit het torso. Vooral de techniek van de dansers en hun virtuositeit staan centraal. Op het achtertoneel hangen enkele touwen, van boven naar beneden gespannen in lijnen. Een referentie naar het schip. Ze vormen soms het uitgangspunt van een choreografisch lijnenspel. Maar nergens wordt dat benadrukt. Net als in het werk van Naharin leiden geïsoleerde lichaamsdelen dikwijls een eigen leven. Tenues van korte broeken accentueren die kwaliteit.

De choreografie is opgeknipt in twee delen. In het eerste deel zien we de dansers verspreid over het toneel bewegen in vluchtige choreografieën, zowel groepschoreografieën als solo’s. Van een structuur is weinig te bespeuren. We zien steeds de aanzet tot iets. In deel twee worden na een lang muzikaal intermezzo voornamelijk enkele solo’s uitgewerkt. Alles oogt wat schools, Waysbort mag brutaler worden als het gaat om keuzes ten aanzien van het materiaal, ruimtegebruik of de wisselwerking tussen geluid en beweging. En hoewel in deel twee sommige dansers lange solo’s hebben, komen hun persoonlijkheden nauwelijks bovendrijven.

Buitengewoon dominant is de soundscape, die in tegenstelling tot andere mager uitgewerkte elementen zoals licht, kostuums en decor wel duidelijk stelling neemt met een indringend palet van geluiden. Zoveel dat de dansers eigenlijk volledig worden weggeblazen. De compositie (Gavin Bryers en Seth Josel) is een mix van muziek uit Naharins origineel en nieuwe input. Soms laat Waysbort haar dansers zelf geluiden maken door middel van tekst, lichaamsgeluiden of een instrument, maar ideeën drijven op verschillende sporen en geen van die sporen wordt consequent doorgezet.

Scenografie is onontbeerlijk in een grote zaal, maar niet elk werk heeft er de juiste middelen voor en komt er tot zijn recht. En zo is de grote zaal net als de zee en gaat de Titanic van Waysbort kopje onder. Jammer wel, een beetje pijnlijk ook voor een dergelijk ambitieus project, dat met veel liefde en commitment werd gemaakt.

Foto: Jean van Lingen

Één Reactie

  1. Peter Rombouts
    Geplaatst op 25 september 2017 om 12:46 | Permalink

    Totaal niet mee eens . De voorstelling vond ik adembenemend mooi en een heel groot eerbetoon aan Ohad Naharin. De dansers allen op hunj kwaliteiten gebruikt en wat een prachtig gebruik van ruimte. Het liet juist de ene keer zien dat de dansers duidelijk in de boot zaten en in het tweede deel daarbuiten in de open zee. De gevoelens van overleven en gewoon een lichaam pakken om jezelf te redden of een ander helpen te overleven . Het ging heel diep en vergde veel van de dansers. Ohad Naharin houdt er niet van als je 100% geeft en de balans opzoekt. Hij heeft liever dat je 150% geeft met het risico dat je valt dan wordt dans pas echt en interresant. Dat heeft Liat perfect deze dansers aangeleerd. Met het prachtige bewegingsmateriaal van de stijl van Naharin gecombineerd met haar eigen moves heeft ze er een hele mooie indingende voorstelling van gemaakt die mij diep heeft geraakt .
    Afzender; Peter Rombouts ex danser Batsheva Dancecompany

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Medewerkers

Gegevens uit de Theaterencyclopedie (beta)

choreografie: Waysbort, Liat
muziek: Bryars, Gavin
dramaturgie: Zwoll, Annette van
kostuums: Waysbort, Liat
productie: Tuny, Susanne

Meer info over deze voorstelling op Theaterencyclopedie.nl

Elders

de Volkskrant
★★★☆☆
'Het lijkt inval na inval, met halverwege een stiltecesuur. Toch schuilt er veel moois in de losse elementen. Dansers springen wijdbeens over het podium, alsof ze van steen naar steen schieten. Hun overlevingsdrift borrelt op vanuit schuddende heupen, bekken en billen. Hun armen grijpen in de lucht alsof ze abseilen zonder houvast. Kameraadschap ontaardt in kannibalistisch tongzoenen, ook tussen dezelfde geslachten (Waysborts favoriete genderthema).' Annette Embrechts

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , ,