Psychologen buitelen over elkaar heen om ouders gerust te stellen dat het onnadenkende en soms onuitstaanbare gedrag van hun puberkinderen achter de rug is als het ‘regiedeel’ van het brein eenmaal volgroeid is. Hanneke Drenth en Dianne Liesker benadrukken in Tis Hier Geen Hotel 3 vooral de buitenkant van het gedrag van die asociale, egocentrische klaplopers, maar dat doen ze wel heel erg geestig.

Sequels van films of theatervoorstellingen zijn meestal teleurstellingen. We weten het wel van die prehistorische beesten of hapgrage haaien of avontuurlijke man die steeds in andere lastige situaties verzeild raakt. Tis Hier Geen Hotel lijdt niet onder die creatieve gemakzucht, want het gedrag van pubers is door veranderingen in de maatschappij een onmetelijk diepe bron van nieuwe ergernissen en vermaak.

We zijn inmiddels toe aan nummer drie in de reeks, maar Hanneke Drenth en Dianne Liesker weten steeds weer onverwachte invalshoeken te vinden in de puber-ouder-relatie, en gieten die in de vorm van sprankelende, fysieke sketches en lekkere liedjes. In tegenstelling tot Kluun, die met zijn vermakelijke theatermonoloog Help, ik heb een puber hetzelfde terrein verkent, laten Drenth en Liesker de wetenschap buiten de deur.

Natuurlijk levert het opsommen of bezingen van de dagelijkse irritaties – leeggevreten eetbakjes weer terug in de ijskast zetten (en die ook gewoon open laten staan), matige hygiëne, ongelooflijke rotzooi in de kamer, onbegrijpelijk taalgebruik  – lachgolven van herkenning in de zaal op. Maar vertrouwd terrein wordt verlaten als eerst is verteld dat de gemiddelde tiener zo’n 10 tot 15.000 foto’s en filmpjes op zijn/haar telefoon heeft staan. Vervolgens sleept Liesker een diascherm en bijbehorend apparaat het podium op en legt aan een jeugdige bezoeker in de zaal uit hoe zo’n befaamd/berucht dia-avondje uit haar jeugd in een dorp in het Noorden van het land er uitzag. De meest saaie vakantie- en familiefoto’s worden kurkdroog en daardoor zeer grappig becommentarieerd.

Een andere scène, waarin moeder een sprookje van de iPad voorleest over Snuifwitje, de Bonusbitch en de bij Temu aangeschafte spiegel is hilarisch door de toevoegingen van het veel te straatwijze kind. En de beklemmende confrontatie van twee moeders, die zich overgeven aan wilde dans en drank, met hun dochters in dezelfde club, is onvergetelijk leuk.

De theatervoorstelling is een van de poten van het bedrijf Tis Hier Geen Hotel van mediamakers Saskia Smith (1969) en Martine de Vente (1968), waar verder ook een podcast, boeken en een informatieve website aan vast zitten. Op de site treffen we vrolijke lijstjes aan als Hoe pubers geld uitgeven, op 25 totáál onlogische manieren of 15 opmerkingen van pubers waaruit blijkt dat ze alles behalve consequent zijn. Ouders met pubers vinden op die site, in de boeken en in de theaterzaal troost en vermaak, en als die ongeleide projectielen eenmaal tot rust zijn gekomen, bieden de producten in ieder geval stof om in een goed humeur te geraken.

Na bijna anderhalf uur voert Drenth een ballet op met twee peuterschoentjes en de maat 45,5 schoenen van een gast die net zijn eindexamen heeft gehaald. Dat fraaie en ontroerende beeld (jammer dat het tienermeisje naast me, nee ze hoorde niet bij de recensent, op dat moment haar telefoon tevoorschijn haalde) zou een perfecte afronding van de voorstelling zijn geweest. Helaas kwam er nog een onnodig toetje, het enige minpuntje in een verder vlekkeloze avond.

Foto’s: Annemieke van der Togt