Recensie

Three Times Rebel
Marina Mascarell / Korzo Producties & NDT
★★★★☆ Dans
27 januari 2017 - Korzo, Den Haag - Speellijst
Feministische performance maakt ongerust
Door gepubliceerd 28 januari 2017

Ze buigen naar de vormen van het kader. Ze bewegen mee met de lijnen die hen gevangen houden, bukken en kijken – geschrokken, gemoedelijk. Als de bovenkant zakt, zakken zij mee; als de vorm naar rechts helt, hellen zij ook. Het is een vrijwillig meedeinen, waarin ook een zekere dwang besloten ligt. De dansers willen in dat kader (ver)blijven, doen hun uiterste best netjes binnen de lijnen te bewegen, maar is dat wel een keuze? Hokjes denken in een notendop.

In Three Times Rebel geeft regisseur-choreograaf Marina Mascarell haar publiek een schaamteloze blik op de vrouw en haar lichaam. Van een ongemakkelijk kronkelen (hoe schud je het ongemak met je eigen lichaam van je af?) tot tableaus waarin dat weerloze lijf maar buitelt en rolt, gedragen wordt – ruw en onzorgvuldig. Zijn dat wel helpende handen? Is het mishandeling? Alles lijkt tweeslachtig, multi-interpretabel en ondoorgrondelijk.

Voorafgaand aan deze voorstelling deed Mascarell een jaar lang onderzoek. Ze dook in het feminisme, interviewde en las, en kwam uiteindelijk tot een ‘deconstructie van mezelf’. Ondanks alle feministische golven is het resultaat weinig geruststellend. Op duistere (live) klanken van Yamila Ríos dringt Three Times Rebel zich met knarsend-harde scènes aan je op. Het is een felle, bijna activistische, performance waarin iedere aanraking even ongemakkelijk als opdringerig is.

De voorstelling is bovendien doordrongen van afstandelijkheid, knap afgedwongen door dansers Nina Botkay, Maud de la Purification, Filippo Domini, Eli Cohen en Chen-Wei Lee. Ze glimlachen of kijken stoïcijns, maar wat is nog oprecht? Hun bewegingen zijn onheilspellend, het geluid dendert maar door. Woorden van onder andere Sylvia Plath en Virginia Woolf krijgen een nieuwe lading in dit feministisch mozaïek. ‘Grab ‘m by the pussy’ klonk eerder al schokkend, maar was nog niet zo bedreigend als in Three Times Rebel.

Foto: Loes Schakenbos

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★☆☆
'Ze laten zich als slappe lijven via voeten en schouders alle kanten op buitelen: beweging via een doorgeefluik. Muzikant Camilia Ríos legt ondertussen met laptop, zang en cello een dreigende soundscape onder de kluwen lichamen. Af en toe wordt dat gevoel van onraad mooi beantwoord met een raak beeld, maar de spanningsboog zakt geleidelijk weg in deining.' Annette Embrechts
Het Parool
★★★★☆
'Ter plekke voegt componist Yamila Rios perfect passende snerpende tonen en beukende percussie toe, evenals diep machogegrom en activistische rapteksten. Ze voeden de dans, die gevloerde en lamgeslagen slachtoffers toont naast stereotype pin-upposes, en die telkens uitmondt in organische (feministische?) golven.' Jacq. Algra

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , ,

  • Elders

    de Volkskrant
    ★★★☆☆
    'Ze laten zich als slappe lijven via voeten en schouders alle kanten op buitelen: beweging via een doorgeefluik. Muzikant Camilia Ríos legt ondertussen met laptop, zang en cello een dreigende soundscape onder de kluwen lichamen. Af en toe wordt dat gevoel van onraad mooi beantwoord met een raak beeld, maar de spanningsboog zakt geleidelijk weg in deining.' Annette Embrechts
    Het Parool
    ★★★★☆
    'Ter plekke voegt componist Yamila Rios perfect passende snerpende tonen en beukende percussie toe, evenals diep machogegrom en activistische rapteksten. Ze voeden de dans, die gevloerde en lamgeslagen slachtoffers toont naast stereotype pin-upposes, en die telkens uitmondt in organische (feministische?) golven.' Jacq. Algra