Het tweede theaterprogramma van Summer Dance Forever stond dit jaar in het teken van waacking. Hoe verschillend deze in het Los Angeles van de seventies ontstane stijl kan uitpakken werd duidelijk in een doublebill met een solo van Suzanne Degennaro en een groepswerk van Yeliz Pazar.

‘Vandaag draait alles om waacking!’ kondigt gastvrouw Melody aan. Daar zit het publiek – zoals altijd bij Summer Dance Forever erg jong, internationaal en divers – duidelijk op te wachten, de sfeer zit er meteen goed in. Ook de oproep om vooral niet stilletjes in de stoel te blijven zitten valt in vruchtbare aarde.

Suzanne Degennaro in Limbo, foto DUYLAU

Vooral tijdens de solo van Suzanne Degennaro is de bijval luid en duidelijk. Met name de momenten waarop de Italiaans-Franse performer haar armen zo snel als kolibrievleugels langs hoofd en bovenlijf laat maaien roepen luid gejuich op. In Degennaro’s eerste theaterchoreografie Limbo worden die virtuoze explosies afgewisseld met lange aarzelingen en pauzes.

De titel verwijst naar een onzekere tussenfase, een toestand waarin je niet vertrekt maar ook niet aankomt. Volgens Degennaro’s programmatoelichting ‘roept Limbo de intersekse-ervaring op. Een gefragmenteerde verhouding tot gender, het gevoel naast zichzelf te leven’. Hoe abstract dat ook moge klinken: het voelt als een adequate omschrijving van wat er daadwerkelijk te zien en te horen valt.

Vanuit relatieve onbeweeglijkheid werkt Degennaro – gemillimeterd haar, gespierde schouders in een donkere tanktop – toe naar korte danserupties. De expressie en persoonlijkheid van de danser lijken dan even compleet samen te vallen met klassieke dance-tracks van Faithless, Daft Punk en The Yeah Yeah Yeahs. Het is spannend om te ervaren hoe Degennaro haar lijf in die periodes van voelbare twijfel en aarzeling oplaadt om de kijker te overrompelen met die korte, maar zeer krachtige demonstraties van perfecte lichamelijke controle. 

Totaal anders van sfeer is Point of No Return van Yeliz Pazar, die te boek staat als een pionier van waacking in Duitsland. Tegenover de tamelijk sobere vormgeving van Degennaro’s solo zet Pazar in haar choreografie voor vijf dansers een uitgebreid lichtplan, gesynchroniseerde geluidseffecten en heel veel rook in voor maximaal visueel effect. In het eerste deel van Point of No Return overtuigt die aanpak. Blackouts worden afgewisseld met strak uitgelichte kaders waarin de dansers – onder wie Pazar zelf – gekwelde poses aannemen, begeleid door onweerachtig geruis.

Even later zien we de vijf performers staan, op rechthoeken van licht. Met de rug naar het publiek laten de dansers hun armen in de typerende waacking-stijl over hun hoofd zwiepen, waarbij het lijkt alsof ze steeds weer een helm (of iets anders beschermends) over hun hoofd zetten. De vlakken lijken onderling net wat verschillende lichtsterktes te hebben en in combinatie met de rookwolken en de wiegende danserslijven creëert dat de illusie van rechthoeken die op verschillende hoogtes door de ruimte zweven, als vliegende tapijten. Het is een betoverend effect. 

Point of No Return van Yeliz Pazar, foto Eva Berten

De voorstelling verliest stoom op het moment dat lichtvlakken beginnen samen te vloeien. Zoals ik het interpreteer laat Pazar een ontwikkeling zien van individuen die in isolement worstelen met existentiële kwesties, om uiteindelijk deel te worden van een groep waarin het draait om troost en ondersteuning. Om dat eindpunt te bereiken, neemt Pazar erg veel tijd, in duetten en trio’s met een overdaad aan herhaling. Getuige de vele telefoons die in het publiek oplichtten om de socials te checken was ik niet de enige die het zo ervaren heeft.

Aan het eind pakken de dansers de aandacht terug met een strakke groepschoreografie, op een bouncende beat van producer Artomático. Maar ook hier laat Pazars gevoel voor spanningsopbouw te wensen over. Na een mooi effect waarbij de performers een bom licht naar het publiek lijken te werpen – applaus!!! – volgt er nog een groepschoreo. En nóg een. Erg jammer dat een choreografie die zo sterk opent zo doodbloedt.

Foto boven: Eva Berten – Point of No Return van Yeliz Pazar