Meerdere generaties Franse hiphopdansers delen het podium op de derde avond van Summer Dance Forever. Choreograaf Karim Khouader etaleert dramatische ambities in een voorstudie van zijn productie Roses. De crews UnitS en Artizans kiezen beide voor een lossere aanpak.

I don’t give a shit! Direct bij aanvang schallen deze woorden uit de speakers. Maar ook zonder die tekst is duidelijk dat de vrouwen van het jonge collectief UnitS zich niets aantrekken van wat anderen van hen vinden. Met een brutale energie raast de zevenkoppige crew over het podium, waarbij korte en explosieve groepschoreo’s worden afgewisseld met democratisch verdeelde solo’s.

De flow van de showcase wordt voornamelijk gestuurd door verschillende stemmingen in de soundtrack en de belichting. Een dramatische lijn kan ik niet ontwaren, het gaat hier puur om de ervaring van het gezamelijk uitdrukken van rauwe emoties in dans. En minstens zo belangrijk: het samen dansen voor een publiek. De tomeloze inzet van het vrouwencollectief wordt vanuit de zaal beantwoord met instemmend gejoel en luidruchtige bijval.

Terwijl UnitS zich onderscheidt met jeugdige branie, moeten de veteranen van Artizans het juist hebben van hun laconiek geëtaleerde ervaring. De zeven mannen verdienden hun sporen in de clubbing- en freestyle-scene die tussen 1990 en 2010 floreerde in Frankrijk. Dat is een periode van twintig jaar – een eeuwigheid in een dansersleven. Tussen de mannen onderling zitten er dan ook zichtbaar verschillen qua leeftijd en fitheid.

Stuk voor stuk brengen deze performers echter een persoonlijkheid en podiumaanwezigheid mee die alleen kan ontstaan dankzij jarenlange ondervinding. De losse aaneenschakeling van ensemble-nummers, wat langer uitgesponnen solowerk en enkele sketch-achtige scènes speelt zich af rond een met zwarte doeken bedekte dj-tafel. Muisstil is het publiek tijdens een muziekloze en soepel gedanste solo van Didier Firmin. Lekker rumoerig zijn dan weer de reacties op een komisch nummertje waarin verschillende Artizans tegenover elkaar staan in een reeks battles, waarbij de jury het voortdurend oneens is  over de winnaar.

Ingeklemd tussen de soms wat rommelige, maar vooral aanstekelijke optredens van beide zevenpersoonsformaties brengen vijf dansers van Cie. KH een voorproef van de voorstelling Roses. Voorzover dat al te distilleren valt uit deze sneakpreview is de voorstelling opgehangen aan een beroving van een juwelier, waarbij het mysterieuze elixer Roses wordt buitgemaakt.

Hoewel de drie mannen en twee vrouwen zo te zien een hiphopachtergrond hebben, maakt choreograaf Karim Khouader tevens gebruik van elementen uit showdance en contemporaine dans. Als een krakende vinyluitvoering van Frank Sinatra’s The World We Knew wordt opgezet willen sommige performers er aanvankelijk bij weg lopen, om uiteindelijk het overdadig georkestreerde kitschfestijn toch maar kracht bij te zetten met (ironische) jazzhandjes.

Gedanste scènes worden afgewisseld met film noir-achtige monologen van Judicaël Mathurine, die met zijn karakteristieke stemgeluid ook enkele zangpartijen voor zijn rekening neemt. Je voelt dat de definitieve vorm zoveel maanden voor de première nog gevonden moet worden. Aan dramatische en choreografische ambitie ontbreekt het de makers overduidelijk niet. 

Foto: Michel Schater