Op de tweede avond van Summer Dance Forever presenteert het internationale hiphopfestival een Theater Forever-programma van drie duetten in DeLaMar. Met het tweetal als uitgangspunt zijn het drie geweldig eigenzinnige choreografieën waarin identiteit en onderlinge banden centraal staan.

Dansers Andrège Bidiamambu en Seren Kano hebben een eigen gezelschap opgericht, AS Compagnie, en maken hun choreografiedebuut met het aanstekelijke duet Quatre Trois. Ze beginnen staand tegenover elkaar. Een beat begint. Maar eigenlijk zijn het twee beats door elkaar; de eerste is een four-on-the-floor vierkwartsmaat die kenmerkend is voor iedere classic discohit, de andere een metronoom die eigenwijs een driekwartsmaat tikt.

De twee bewegen soms op de ene maat, soms op de andere, maar het ziet er steeds volkomen vloeiend uit. Ze moedigen elkaar aan en kijken naar elkaars bewegingen. Gaat Bidiamambu door zijn knieën en heft hij ritmisch zijn licht gebogen armen omhoog, dan knikt Kano terwijl hij zijn eigen swingende stappen zet, om de beweging op een later moment in zijn eigen dans op te nemen en terug te geven.

Het ritmische spel is een mooie en verrassende metafoor voor een vriendschap – je zit niet altijd op hetzelfde spoor, toch kom je steeds weer bij elkaar terug. Bidiamambu en Kano bouwen hun duet meeslepend uit tot ze de hele vloer over zijn geweest, en wanneer ze synchroon midvoor een ingewikkelde snelle armendans uitvoeren, joelen de bezoekers van enthousiasme.

Choreograaf en danser Linda Hayford maakte met AIshe/me een duet voor haarzelf en haar broer Mike Hayford. Haar choreografie werpt een blik op de vraag hoe wij mensen mede worden gevormd door onze naasten – door wat zij geven, wat zij nodig hebben, door gedeelde ervaringen en de nabijheid van jaren.

Hun dans begint met de twee dansers ver van elkaar af, uiterst links en uiterst rechts vooraan op de vloer. Ze bewegen zich stroef en beginnen aan een lang uitgesponnen loopscène, waarin hun lichamen alsmaar dichter op elkaar komen. Ze stappen met het linkerbeen en bewegen tegelijk de linkerschouder naar voren, wat de lichamen een mechanisch soort gang geeft, versterkt door de sombere maar vastberaden gezichten van de twee.

Dan buigt zij met bolle rug voorover en trekt een been op. De armen maken een trekkende beweging richting de heupen. Hij blijft als een eeuwenoude rots rechtop. Als de beweging uit haar lichaam wegvloeit, pakken ze hun loop weer op, verder gaat het, tot ook hij wordt gestopt door iets dat hem dwingt de voeten breed te zetten en de schouders van links naar rechts te duwen. En weer door.

Het zijn twee onverzettelijke figuren, die kracht bijzetten in alles wat ze doen. Hun levens gaan niet over rozen; de manier waarop ze het belichamen dwingt groot respect af. Artistiek adviseur bij dit project was Saïdo Lehlouh – die op woensdagavond in de grote zaal van ITA zijn eigen fantastische werk Opening toonde. Alshe/me wordt dan ook uitgebracht onder de vlag van zijn gezelschap CCNRB/Fair(e).

Oorspronkelijk zou het programma worden gecomplementeerd met de dansers van Les Gamal, maar door onvoorziene omstandigheden ging dat niet door. Elise Richards en Aleyna Demir dansen samen Power of Recall, een speels en expressief duet waarin de woeste passen en grote armbewegingen de twee op volle energie door de ruimte laten stuiteren. Op muziek van onder meer hiphophelden De La Soul lijkt dit werk het meest losjes gechoreografeerd van de drie, al zit hun stuk over vriendschap en miscommunicatie vol korte, bijna filmische scènes waarin ze met handgebaren en gezichtsuitdrukkingen de band tussen meiden in een paar muzikale maten vormgeven.

Hun haren zijn een heerlijk wapen. Als ze met hun tweeën onder een enkele witte straatlamp staan te headbangen, Richards met een hoofd vol lange dunne braids en Demir met de golvende lange haren los, voel je dat hun vriendschap hen het gevoel geeft dat ze samen alles aankunnen.

Foto: AS COMPAGNIE: QUATRE TROIS