The Polish Project, een Frascati-productie die tijdens Julidans in première ging, begint veelbelovend met diep geluid en wonderbaarlijke werkeilandjes, die in het donker op handen en voeten worden binnengelaten. Als Nederlanders het over Polen hebben, dan bedoelen ze vaak werklui, mensen die je minder betaalt, maar wel hard werken. Het is een wat benauwend, zo niet racistisch, perspectief en dus goed dat zangeres en performer Maria Magdalena Kozłowska daarmee aan de slag gaat.

De voorstelling opent ook met documentaire geluids- en video-opnames van drie mannen die een aantal heldere statements doen over hun werk in de bouw en in productie, hoe ze dat combineren met drugs en feesten, en niet per se onder de indruk zijn van hun Nederlandse collega’s.

De twee sporen, van de lichamen op het podium en die in documentaire beelden, worden dan als het ware aan elkaar gezongen en gemusiceerd door Kozłowska en een ensemble van performers en muzikanten, die weer hun eigen muziek en zangrepertoire meebrengen. Dit leidt tot een ratjetoe van scènes, waaraan de opbouw van een voorstelling ontbreekt.

De lichamen op het podium zijn uitdrukkelijk geërotiseerd. Het ‘sadomasochisme’ van de Poolse arbeider heeft prettige en minder prettige kanten. Vragen als waarom je je zo laat uitbuiten en hoe je dat volhoudt, worden wel opgeworpen maar totaal niet uitgewerkt. Een scène van Maja Grzeczka maakt wel indruk door de zorgvuldige manier waarop een vertraagde duikel voorover in een aluminium stijgereiland langzaam van betekenis verandert en echt even gevoel opwekt en enig perspectief geeft.

Kozłowska is ook zelf voortdurend zeer bloot of suggestief in beeld, zoals in een duet met een palletwagen, wat allerlei ritmische vondsten oplevert plus een blik in haar net wel of niet bedekte kruis. Dat Kozłowska de grens opzoekt tussen de gruwel van uitbuiting en sm is een interessant uitgangspunt, zeker als je adviseurs als Renee Copraij en Miguel Melgares aan je team weet te verbinden.

Maar dit potentieel komt niet uit de verf, de scènes dringen niet tot een diepere laag of iets van een (belichaamd) perspectief door. The Polish Project blijft, ondanks de verdienstelijke muzikanten en zangers, hangen in al te letterlijk gedoe met een steiger en een palletwagen. Jammergenoeg vergat men om de Poolse rappers in de credits op te nemen, want die zou ik graag nog eens willen terugluisteren.

Foto: Frascati Producties