Een ‘creative hub’ in het gemeentehuis dient als filmset voor een project waarin kansarme jongeren de hoofdrollen moeten vervullen. Met moeite weten ze er drie te strikken. De drie verantwoordelijke volwassenen, een producent, scenarioschrijfster en jongerenwerker, nemen de leiding en bepalen hoe de film eruit komt te zien. Zij weten maar al te goed hoe het leven van die zielige jongeren is en dus ook wat ze nodig hebben, toch?

The City She Loves Me van van het Rotterdamse theatergezelschap Wat we doen is een komische kritiek op het beleidsgeneuzel dat de boventoon voert in jongerenparticipatietrajecten. Zij maken voorstellingen die uitnodigen om te reflecteren op hedendaagse, maatschappelijke trends, gebaseerd op persoonlijke verhalen van individuen uit de havenstad. Na Angry Young Men en So Far So Good is The City She Loves Me het slotstuk van het drieluik De jonge stad: een reeks waarin de positie van jongeren in de stad wordt belicht. Ter aanvulling van deze voorstelling heeft Wat we doen ook een ‘digitale foyertour’ en korte film ontwikkeld met respectievelijk studenten van de MBO theaterschool Rotterdam en de filmmakers van Vuzed.

Het zaallicht valt uit en een donderslag dreunt. Paniek onder de drie volwassenen in het gemeentehuis want waar zijn de jongeren? Bij mij heerst oprecht verwarring; je verwacht bij een voorstelling over de rol van jongeren immers ook jongeren die die rol vervullen. Een harde breuk met het opgestelde verwachtingsmanagement opgedaan uit de voorstellingsbeschrijving. De toon is gezet en ik ben direct alert.

Elk van de drie spelers neemt een dubbelrol op zich en wisselt gedurende de voorstelling continu tussen volwassene en jongere. Dit gaat over het algemeen vlot en is duidelijk te volgen door de veranderingen in hun fysiek of door het gebruik van een prop. Er zijn helaas ook wat onduidelijke momenten waarbij de veranderingen te klein zijn. Dan ontstaat er er kort verwarring bij het publiek, want waarom zou ze dat zeggen? Oh wacht, ze speelt nu de volwassene.

Gedurende de hele voorstelling voel je vooral de ongemakkelijke sfeer door het betweterige en kleinerende gedrag van de volwassenen naar de jongeren. In hun te correcte pogingen om jongeren gerust te stellen vervreemden ze hen juist. ‘Jullie’ zijn zo anders, zo speciaal. ‘Jullie’ hebben hulp nodig en ‘wij’ weten wat ‘jullie’ leuk vinden. De clichés zijn tenenkrommend raak. Elke jongen uit een slechte wijk vindt het toch hard om te rappen?, aldus de jongerenwerker. Diezelfde jongen heeft natuurlijk ook nog ergens een pilletje liggen om te verkopen aan de scenarioschrijfster. De opeenstapeling van aannames en generalisaties drijft de jongeren uiteindelijk weg van de filmset. De paniek is terug in het gemeentehuis, want zonder de jongeren geen film en dus ook geen subsidiepot waar ze van kunnen profiteren.

Daar maakt de voorstelling een bizarre wending die eigenlijk de overtuigende basis onder haar eigen voeten wegtrapt. De spelers worden zich plots bewust van hun eigen dubbelrol en dat er dus eigenlijk niks aan de hand is. Er wordt zelfs een vergelijking gemaakt met Inception, de gelaagde film van Christopher Nolan.

Deze abstracte keuze voelt te makkelijk bij de serieuze, complexe situatie waarin de voorstelling zich bevindt. The City She Loves Me benoemt impliciet actuele, belangrijke thema’s onder Rotterdamse jongeren, zoals financiële onzekerheden en jeugdzorg, en bekritiseert de huidige stand van zaken waar jongeren zich niet gehoord voelen in hun behoeftes. Door die plotse verandering vervalt deze subtiele onderlaag waarop het verhaal rust. In de slotscène wordt nog een poging gedaan om een call-to-action te verwerken. De jongeren nemen de volwassenen over en laten dan maar hun stem op die manier horen. Ik kreeg de boodschap helaas niet mee door de pogingen van de volwassenen om de stemmen uit te kotsen.

Foto’s: Sanne Donders