David Linszen behaalde in februari 2024 op het Leids Cabaret Festival een grandslam: zowel de vakjury, het publiek als een studentenafvaardiging had zich uitstekend vermaakt bij zijn krankzinnige, muzikale en fysieke capriolen, waar een slimme laag onder zat. Toch blijkt het lastig om dat tempo en de gedachtenballen die in zijn flipperkast alle kanten op schieten avondvullend boeiend te houden.

Op het openingsdoek zien we een felle rode bal. De zon komt op? Of gaat juist onder? Het is in ieder geval spannend zonnig. En dat is het ook in de voorstelling Striptease van de dood. Het is bijna nooit duidelijk welke richting het bij David Linszen opgaat.  Hij zet de boel constant op scherp.

‘Wat fijn om idioot te zijn’, zong Freek de Jonge ruim veertig jaar geleden in het programma De Mythe. Die tekst lijkt ook van toepassing op David Linszen, die na zijn triomf in Leiden alom werd bejubeld als de grote man van de (niet zo veraf gelegen) toekomst. Idioot, maf, knettergek, het zijn allemaal etiketten die David Linszen als voormalig psycholoog in een verslavingskliniek waarschijnlijk ook op zichzelf zal kunnen plakken. ‘Soms denk ik dat ik niet helemaal goed ben.’

Het is een genot om te luisteren en kijken naar Linszen, die zich bij Comedytrain heeft kunnen ontwikkelen door veel te spelen en Daniël Arends te regisseren. Teksten, die bij een scherpe bocht uit de rails dreigen te lopen, maar toch mooi het station halen. Het is bijzonder dat je mee kunt gaan met suggesties die toch behoorlijk ongerijmd lijken zoals Cliniclowns uitrusten met een wapenstok. En als het wellicht iets te maf of vrijblijvend dreigt te worden, dan zet hij er zonder pardon een punt achter: ‘Ik heb geen zin meer in dit nummer.’ Of hij stoot een paar mesjogge kreten uit, doet een bewust ongecontroleerd dansje of laat een paar zeer verdienstelijke stunts op zijn BMX-fiets zien. In die schijnbaar niet bij elkaar horende zotte stukken doet hij denken aan Hans Teeuwen in zijn vroege gloriejaren. Maar meer dan bij Teeuwen zit er bij Linszen ook heel veel liefs bij. De manier waarop hij in de beginminuten de zaal tot een eenheid weet te smeden is indrukwekkend.

Uitgangspunt van Striptease van de dood is hoe je kunt overleven in pijnlijke situaties. En die kunnen zich voordoen op straat, in de koffieshop, in je relatie of tijdens de twee minuten stilte op de Dam en dat gruwelijke Last Post getrompetter. Of als je door je vader tot vervelens toe wordt ingeprent dat je moet gaan roeien, en het toch beter is om je eigen weg en eigen sport te kiezen.

Er zit heel veel vaart, lach en verbazing in de debuutshow van David Linszen. Met deze man zijn we zeker nog niet klaar. Maar toch lijkt op een gegeven moment het verzadigingspunt te zijn bereikt. Een uur, dan is het wel genoeg. Dan ervaar je het spijkerbed van Linszenhumor als een hangmat in de zon. Te comfortabel.

Foto’s: Sjoerd Derine