Recensie

Stage One
Nederlands Dans Theater 1
★★☆☆☆ Dans
22 september 2016 - Zuiderstrandtheater, Den Haag - Speellijst
Weinig verwonderende mix van herkenbare vocabulaires
Door gepubliceerd 24 september 2016

De terugkerende ‘S’ als beginletter van een programma verwees in het verleden altijd naar de samenwerking van choreografenduo Lightfoot en Leon, maar tijdens Stage One van het Nederlands Dans Theater staan drie werken van andere choreografen geprogrammeerd.

Het album Horses van Patti Smith lag ten grondslag aan de schemerige en poëtische wereld die associate choreographer Marco Goecke oproept in de eerste choreografie Thin Skin, een in 2015 gecreëerd werk waarmee hij hoge ogen gooide. De dansers van Goecke waaieren als eenzaam dolende zielen of in kortstondige ontmoetingen over de wereld. Het gemak waarmee zij Goeckes veelzijdige en complexe bewegingsvocabulaire tot leven brengen, groeit nog steeds en is bewonderenswaardig.

Uit eigen gelederen komt voormalig NDT-danser Medhi Walerski. En net als Goecke vormt de muziekkeuze zijn vertrekpunt voor Garden, een choreografie voor tien dansers. Van de rauwe en doorleefde stem van Smith is de sprong naar de romantisch klassieke compositie van Camille Daint-Saëns groot. Walerski volgt de pianovariaties en vioolklanken zeer trouw met organische armbewegingen en dansers die regelmatig om hun as wervelen, maar uit die symbiose komt weinig spanning voort. Wanneer de dansers als vanuit het niets een strakke lijn vormen of juist uiteenvallen wordt de doorgaande dynamiek even opgeschud.

De samenwerking met decor- en lichtontwerper Teun Mosk is zeer geslaagd. Een witte strook voor op de vloer en de in huidkleurige bodysuits gestoken dansers weerkaatsen soms het licht en contrasteren met de ogenschijnlijk bewegende duisternis in de diepte van het toneel, waar op momenten een donkerblauwe baan zindert als de tot leven komende pigmenten in het werk van Anish Kapoor.

De dans van duo Sharon Eyal en Gai Behar is ingekapseld in allesverzengende clubmuziek, waarin verschillende samples en een stevig ritme doorklinken. Met hun glad oplichtende spierbundels liggen associaties met het uitgaansleven en de sportschool in het verschiet. De titel Salt Womb suggereert een tegenstrijdigheid: bijtend als zout en beschermend als een baarmoeder. Het verklaart de beperkte bewegingsvrijheid van de dansers en de spontane erupties van een enkeling voor een korte periode misschien. Het zijn veelal kleine bewegingen die herhaald worden en waarin gaandeweg kleine variaties sluipen, persoonlijke energie pulseert onderhuids om zich door een onzichtbaar harnas te laten beteugelen.

Bij het duo Sharon Eyal Gai Behar zijn de dansers tot elkaars nabijheid veroordeeld op een relatief klein segment van het uitgestrekte toneel. Zij maken vooral – weliswaar sterk energetisch geladen, toch slechts – een pas op de plaats. En ondanks de bezielde uitvoering van de NDT-dansers, lijkt dat de choreografen niet te deren waardoor Salt Womb weinig teweeg brengt. Daarbij laten Sharon Eyal en Gai Behar in het midden of het stuk als een kritiek op de oppervlakkigheid van of juist een hooglied op diezelfde levensstijl bekeken kan worden.

Behalve de focus van de verschillende choreografen op een eigen, herkenbaar vocabulaire en de drijvende kracht van de muziek voor hun stukken, vertoont Stage One verder weinig samenhang. Dat is ook niet nodig, ware het niet dat het nieuwe programma van NDT ook te weinig weet te verwonderen en niet beklijft.

Foto Garden: Rahi Rezvani

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★☆☆
'Eyal en Behar vegen daarna je oren schoon, met een gedreun van jewelste. Acht dansers staan als bodybuilders gegroepeerd rond de donkere danser Prince Credell (op de rug gezien als een dirigent). De dansers pompen hun borstkast vol lucht. De lichtval van boven blaast hun krachtige vezels op tot buitenproportionele spierbundels. Met gekromde ruggen, als een groep gorilla's, dreunen ze mee op de zware bas. Ze schokken hun schouders in een gezamenlijk ritme. De razend knap uitgevoerde, samengebalde energie in Salt Womb blijft kleven op het podium, maar ontploffing blijft uit.' Annette Embrechts
Het Parool
★★★☆☆
'De helemaal niet onaardige, maar zeker niet briljante premierestukken worden overklast door het openingsballet, een reprise van Marco Goeckes succesnummer The skin (2015). Het zeer kenmerkende idioom van de productieve Duitser - razendsnel maaiende armen, als slangen kronkelende lijven - gaat hier een zeer gelukkig huwelijk aan met de bezwerende muziek van punkpriesteres Patti Smith. Soli en ensemblewerk worden ingenieus afgewisseld door de in zwierige tattooprints gehulde dansers. Patti Smith levert de rock-'n-roll en de ruige poëzie. Goecke legt daar met zijn dans een intrigerende laag overheen van mysterie en fraai gestileerde wanhoop.' Fritz de Jong

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , ,

  • Elders

    [cf "quote1_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote1_dequote"] [cf "quote1_auteur"]
    [cf "quote2_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote2_dequote"] [cf "quote2_auteur"]