Recensie

Spijkers
Joost Spijkers
★★★☆☆ Muziektheater
18 februari 2015 - Theater Diligentia, Den Haag - Speellijst
Knallende Balkanmuziek in rommelige voorstelling
Door gepubliceerd 20 februari 2015

‘Vertel iets over je leven,’ zei een blinde vrouw tegen Joost Spijkers, nadat ze hem op het podium had gezien. Dat maakt de voorstelling leuker, dacht ze. Dus nu staat Spijkers voorop het toneel en vertelt over zijn jeugdliefde uit Joegoslavië, die hem cassettebandjes stuurde met Balkanmuziek.

Hij staat naast een microfoonstandaard en vertelt over zijn moeder die stiekem Campari dronk in de kelder, over vrouwen en over vaderschap. In een bont kostuum, met sjaaltje en gilet, vertelt hij anekdote na anekdote. Hij vertelt en vertelt, maar pas als Spijkers begint te zingen, knalt de voorstelling van het toneel, zoals de kleuren van zijn pak.

Sinds 2001 vormt Joost Spijkers met drie compagnons theatergroep Ashton Brothers, maar in deze voorstelling (Spijkers) kletst, zingt en danst hij in z’n eentje. Hij wordt begeleid door vijf energieke muzikanten: componist en drummer Arend Niks, bassist Sanne van Delft, violist Ro Krauss, percussionist Christiaan Saris en gitarist Andreas Suntrop. Als zij de eerste tonen van een nummer inzetten, spat het Balkangeluid uit hun instrumenten.

Peer Wittenbols schreef de liedteksten, gebaseerd op Spijkers’ verhalen. Spannende, rauwe teksten zijn het, zoals in Waag het eens: ‘Als jij nu / halfweg ons geluk / in één keer dood zou gaan / dan zou ik op je schelden / neem dat maar van me aan / waag het eens.’ Het is indrukwekkend hoe Spijkers zich in de muziek lijkt te verliezen. Elk lied speelt hij alsof het een scène is (in regie van Gijs de Lange en choreografie van Iva Lešić). Een van de hoogtepunten is de dronken ballade Laatste glas, waarin Spijkers over het podium zwalkt en zijn gilet losknoopt. ‘Wat drink je van me?’

Je zou zeggen: niets meer aan doen. Maar dan zijn er ook nog korte sketches, snel tussen de liedjes door gemonteerd. Ze contrasteren flink met de muziek. Verhaallijntjes schieten alle kanten uit, terwijl Spijkers korte grappen maakt en ondertussen een langer verhaal door de voorstelling probeert te vlechten (over zijn Joegoslavische jeugdliefde). Het wordt een warboel van thema’s en sferen.

In de liedjes stoort het brede scala aan onderwerpen niet, maar in combinatie met de sketches wordt het op het toneel nog drukker dan de outfits van de muzikanten. Had Spijkers zich maar doof gehouden voor het advies van die blinde dame. Dan was het een hele mooie muziekvoorstelling geweest.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★☆☆☆
'In combinatie met de Joegoslavische oorlog zijn er dus genoeg ingrediënten voor een boeiend avondje, maar dan moeten die ingrediënten wel een beetje smakelijk worden gemixt. Dat gebeurt helaas niet. Terwijl Spijkers als zanger en accordeonist een vette voldoende haalt, gaat het vertellen hem beduidend minder goed af.' Patrick van den Hanenberg
NRC Handelsblad
★★★☆☆
'Veel liedjes hebben betrekking op zijn gulzigheid op het gebied van liefde en drank. De teksten van Wittenbols gaan zonder omwegen op hun doel af: 'Ik ben een man/ jij bent een vrouw/ dat lijkt me meer dan voldoende voor nou.' De stem van Spijkers, vol en wendbaar, leent zich daar goed voor. Minder is dat bij de nummers die meer vragen, omdat ze gevoelig willen zijn. Dan ontbeert zijn de zang de laagte en het karakter om echt te raken.' Ron Rijghard
Het Parool
★★★☆☆
'Spijkers toont zich bovendien geen geboren verteller. Zijn voordracht is te formeel en hij komt soms zelfs een beetje introvert over. Grapjes slaan vrijwel zonder uitzondering dood. Wat een contrast met de muziek. Ondersteund door een fantastische, vijfkoppige band komt Spijkers volledig tot bloei zodra hij begint te zingen. Peer Wittenbols, vorig jaar winnaar Annie M.G. Schmidtprijs, schreef de teksten op basis van verhalen die Spijkers met hem deelde.' Mike Peek

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , , ,

  • Elders

    de Volkskrant
    ★★☆☆☆
    'In combinatie met de Joegoslavische oorlog zijn er dus genoeg ingrediënten voor een boeiend avondje, maar dan moeten die ingrediënten wel een beetje smakelijk worden gemixt. Dat gebeurt helaas niet. Terwijl Spijkers als zanger en accordeonist een vette voldoende haalt, gaat het vertellen hem beduidend minder goed af.' Patrick van den Hanenberg
    NRC Handelsblad
    ★★★☆☆
    'Veel liedjes hebben betrekking op zijn gulzigheid op het gebied van liefde en drank. De teksten van Wittenbols gaan zonder omwegen op hun doel af: 'Ik ben een man/ jij bent een vrouw/ dat lijkt me meer dan voldoende voor nou.' De stem van Spijkers, vol en wendbaar, leent zich daar goed voor. Minder is dat bij de nummers die meer vragen, omdat ze gevoelig willen zijn. Dan ontbeert zijn de zang de laagte en het karakter om echt te raken.' Ron Rijghard
    Het Parool
    ★★★☆☆
    'Spijkers toont zich bovendien geen geboren verteller. Zijn voordracht is te formeel en hij komt soms zelfs een beetje introvert over. Grapjes slaan vrijwel zonder uitzondering dood. Wat een contrast met de muziek. Ondersteund door een fantastische, vijfkoppige band komt Spijkers volledig tot bloei zodra hij begint te zingen. Peer Wittenbols, vorig jaar winnaar Annie M.G. Schmidtprijs, schreef de teksten op basis van verhalen die Spijkers met hem deelde.' Mike Peek