Recensie

Shearing the Wolves
Nederlands Dans Theater II
★★★☆☆ Dans
29 oktober 2015 - Zuiderstrandtheater, Scheveningen - Speellijst
Toneelbeelden indrukwekkender dan de dans
Door gepubliceerd 31 oktober 2015

Shearing the Wolves is een matige thuiswedstrijd van het Nederlands Dans Theater. Vier choreografen wier NDT-carrière een belangrijke impact op hun artistieke ontwikkeling heeft gehad, staan naast elkaar. Choreograaf Johan Inger danste tot 1995 bij het NDT, danser Medhi Walerski sloot zich bij het gezelschap aan in 2001 en maakte in 2008 en 2012 zijn eerste choreografieën. En voormalig NDT-dansers Sol León en Paul Lightfoot zijn er na een lange danscarrière inmiddels al wat jaren artistiek adviseur en directeur. Nu het gezelschap in dit programma binnen de eigen stijl opereert zou het de dans moeten zijn die uitblinkt. Toch zijn het vooral de indrukwekkende toneelbeelden die de boventoon voeren.

Shearing the Wolves bevat met One on One, Aureum en Sleight of Hand (2007) twee wereldpremières en een oude bekende, gemaakt voor het jonge talent van Nederlands Dans Theater II. Het openingsbeeld van de eerste voorstelling van de avond, Ingers One on One, is direct spannend. Een grote poel van donkergrijs zacht materiaal, waarin je zou kunnen verdwijnen, beslaat het grootste deel van het toneel. Geruisloos schuift een danser door de lichte stukjes stof. Inger hopt eclectisch in zijn gestileerde nieuwe werk tussen hedendaagse, alledaagse en klassieke elementen. Het beeld wordt aangevuld met een klassieke vleugel, waaruit zachte klanken van Franz Schuberts muziek opstijgen. Fijne strepen LED-lichtjes schijnen bij tijd en wijle fel het publiek in. Het is een geheel dat knap op de zintuigen inspeelt. Speels gedanste duetten moeten volgens het programmaboekje de diverse stadia van relaties weergeven. Maar echt beleven doen de dansers dit niet. Lichtheid van klassieke dans wordt afgewisseld met 90-gradenhoeken in het lichaam, bonkende passen en wiebelige loopjes. In sprongen worden lichamen met kracht naar beneden getrokken. One on One is absoluut scherpzinnig en dynamisch. Door de snelheid en korte duur blijft de ontwikkeling naar een voorstelling met echte menselijke karakters echter uit.

Met drie voorstellingen die korter zijn dan de pauzes is het maar moeilijk inkomen. De tweede is het fantasierijke Sleight of Hand. Het oudere werk van León en Lightfoot dient zich aan met de filmische tonen van Phillip Glass’ muziek. Op uitzonderlijke wijze weet het choregrafenduo gebruik te maken van de dimensies in de ruimte. Twee torenhoge figuren staan dreigend in de ruimte. Ze bewegen met grote gebaren en trekken grimassen, alsof ze rechtspreken over de nietige man die zijn entree via de voorkant van het podium doet. In deze reprise van het stuk vechten de jonge dansers met hun (te) uitdagende dansrollen, waarin vooral Gregory Lau met zijn verfijnde dans uitblinkt.

Aureum is de laatste van het drieluik. Wanneer een danser de kans krijgt een voorstelling te maken, zijn de verwachtingen altijd wat hoger gespannen. Zo ook bij Walerski. Een sfeer van godenverering maakt zich meester van de ruimte. Goudgekleurde dansers lijken zich met open armgebaren over te geven aan hogere machten. Walerski heeft een interessant gevoel voor groepsdynamiek, maar zijn bewegingsidioom doet ouderwets aan. In combinatie met de pianomuziek van Chopin ontstaat er een clichématig en melodramatisch geheel. Even wordt het nog spannend wanneer de dansers als de tentakels van een waaiende anemoon tussen golvende gouden doeken bewegen. Maar meer dan mooie visuele vondsten bij elkaar wordt het niet.

Foto One on One: Joris-Jan Bos

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★☆☆
'Het nieuwe programma van NDT 2 is er een van uitersten. Van de twee wereldpremières is One on one van Johan Inger nauwelijks het vermelden waard. Drie koppels die een onduidelijk en oninteressant relationeel verhaal vertellen in een onuitgesproken bewegingstaal. De enige die de aandacht vasthoudt, is pianist Sepp Grotenhuis. Hij laat muziek van Schubert het leven zijn. Maar gelukkig hebben de jonge dansers ook goud in handen, met Aureum van voormalig NDT-danser Medhi Walerski, die zich een steeds begaafder choreograaf toont.' Mirjam van der Linden
Telegraaf
★★★★☆
'Shearing the wolves eindigt met One on one van Johan Inger, net als Aureum een wereldpremière. Papierpulp op de vloer, een vleugel waarop Sepp Grotenhuis mooi ingetogen Schubert vertolkt. Inger speelt met diens impromptu’s, geeft ze rauwe randjes en hoekige haakjes in drie duetten die willens en wetens maar niet kunnen versmelten.' Bertjan ter Braak
Het Parool
★★★☆☆
'Met het theatrale Sleight of hand van Sol Léon en Paul Lightfoot is Shearing the wolves een gevarieerd drieluik waarin de jonge dansers kunnen laten zien welke kwaliteiten zij in huis hebben, met Gregory Lau als absolute blikvanger van de avond.' Jacq. Algra

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , ,

  • Elders

    [cf "quote1_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote1_dequote"] [cf "quote1_auteur"]
    [cf "quote2_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote2_dequote"] [cf "quote2_auteur"]
    [cf "quote3_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote3_dequote"] [cf "quote3_auteur"]