Recensie

Schoft
Kommil Foo
★★★★☆ Kleinkunst
19 februari 2016 - De Kleine Komedie, Amsterdam - Speellijst
Kommil Foo prikkelt de verbeelding
Door gepubliceerd 20 februari 2016

Raf en Mich Walschaerts zitten in een restaurant op de Korenmarkt in Gent. Ze drinken champagne en eten oesters. Buiten, op een kartonnetje, zit een bedelaar. Een vreselijk gezicht, vindt Mich, en daarom verplaatsen ze naar een ander tafeltje. Raf gaat uiteindelijk toch naar buiten en probeert zijn schuld af te kopen door de bedelaar geld te geven. Maar de bedelaar weigert.

Dit is het prachtige openingsverhaal van de voorstelling Schoft, waarin het Vlaamse duo Kommil Foo zich de vraag stelt hoe het toch kan dat de mens, die op het eerste gezicht zo goed lijkt, zich vaak als een schoft gedraagt. Is dit iets wat in de menselijke soort zit en heeft het zin om ons ertegen te verzetten? Moeten we de ongelijkheid in de wereld maar gewoon accepteren of moeten we toch proberen er iets aan te doen? En zo ja, hoe dan?

Met hun openingsverhaal brengt Kommil Foo een gevoel tot uitdrukking dat veel te horen is in het hedendaagse cabaret: een gevoel van onmacht. We weten dat er ongelijkheid en conflict in de wereld is, maar we weten niet precies wat we eraan moeten en kunnen doen. Kommil Foo brengt dit gegeven in verband met grotere vragen over de menselijke soort.

De mens die worstelt met zichzelf, het is een vertrouwd thema voor Kommil Foo, en zoals altijd weet het duo er prachtig theater van te maken. De Vlaamse broers Raf en Mich Walschaerts hebben sinds de jaren negentig een grote bekendheid in Vlaanderen en oogsten ook in Nederland veel lof. Ze hebben een heel eigen stijl, die vaak getypeerd wordt als poëtisch. Dat poëtische zit in hun woordkeuze en misschien een beetje in hun Vlaamse accent, maar de poëzie zit ook in hun spel. Raf en Mich Walschaerts zijn geweldige acteurs: ze spelen met heel hun lijf en zijn goed in het opbouwen van spanning. Ze spelen veel met ritme en dynamiek en durven stiltes te laten vallen waar de meeste cabaretiers over de stiltes heen praten.

Enige minpunt aan deze voorstelling, geregisseerd door Ineke Nijssen en Walter Janssens, is dat de opbouw minder strak is dan we van Kommil Foo gewend zijn. Het dilemma van de mens die worstelt met zijn donkere kant wordt aan het begin van de voorstelling helder neergezet, maar dit thema wordt steeds verder verbreed, en uiteindelijk gaat de voorstelling toch ook over onze angst voor de dood en de teleurstellingen in de liefde. De minder heldere uitwerking heeft ook te maken met de vorm die Kommil Foo gekozen heeft. In vorige voorstellingen liet het duo de verschillende verhaallijnen vaak in de loop van de voorstelling terugkeren. Deze voorstelling heeft een iets fragmentarischer karakter. Maar al met al slagen Raf en Mich Walschaerts er toch weer in om een mooie, poëtische voorstelling te maken, die de verbeelding prikkelt en interessante vragen oproept.

Foto: Jaap Reedijk

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★★☆
'In de wereld van Kommil Foo speelt kunst een belangrijke rol om dat doorgaan draaglijk te maken. De artiest drukt niet alleen zijn broer, maar alle welwillende stumperds troostvol aan de borst. De gracieuze muziek, de mooie verhalen en de voorbeelden dat het ook anders kan, maken niet alleen een theateravond tot een genot, maar kunnen ook troost bieden als het tegenzit door regen, kou en een tramchauffeur die de deur voor je neus dichtgooit.' Patrick van den Hanenberg
Het Parool
★★★★☆
'Die troost klinkt ook door in weer flink wat ijzersterke liedjes, die meer nog dan om hun prachtige woorden, opvallen door hun overzettelijke geluid. Vooral Mich heeft een stem van graniet en zingt dat we toch elke ochtend onze schoenen moeten aantrekken, hoe broos geluk ook is. Een cliché misschien, maar tranentrekkend mooi gebracht.' Mike Peek
NRC Handelsblad
★★★★☆
'Het thema van de menselijke mogelijkheden komt af en toe voorbij in de gedaante van een opstandige bedelaar („ik heb geen zin om voor 5 euro uw zieltje te wassen”), een treffend lied over doodsangst en een scherpzinnig referaat over de voor- en nadelen van democratie waarin twee wolven en één schaap de hoofdrol spelen. Maar ook als het niet expliciet over goed of kwaad gaat, is Kommil Foo hier op zijn best.' Henk van Gelder

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , ,

  • Elders

    de Volkskrant
    ★★★★☆
    'In de wereld van Kommil Foo speelt kunst een belangrijke rol om dat doorgaan draaglijk te maken. De artiest drukt niet alleen zijn broer, maar alle welwillende stumperds troostvol aan de borst. De gracieuze muziek, de mooie verhalen en de voorbeelden dat het ook anders kan, maken niet alleen een theateravond tot een genot, maar kunnen ook troost bieden als het tegenzit door regen, kou en een tramchauffeur die de deur voor je neus dichtgooit.' Patrick van den Hanenberg
    Het Parool
    ★★★★☆
    'Die troost klinkt ook door in weer flink wat ijzersterke liedjes, die meer nog dan om hun prachtige woorden, opvallen door hun overzettelijke geluid. Vooral Mich heeft een stem van graniet en zingt dat we toch elke ochtend onze schoenen moeten aantrekken, hoe broos geluk ook is. Een cliché misschien, maar tranentrekkend mooi gebracht.' Mike Peek
    NRC Handelsblad
    ★★★★☆
    'Het thema van de menselijke mogelijkheden komt af en toe voorbij in de gedaante van een opstandige bedelaar („ik heb geen zin om voor 5 euro uw zieltje te wassen”), een treffend lied over doodsangst en een scherpzinnig referaat over de voor- en nadelen van democratie waarin twee wolven en één schaap de hoofdrol spelen. Maar ook als het niet expliciet over goed of kwaad gaat, is Kommil Foo hier op zijn best.' Henk van Gelder